ราวกับกำลังเร่งให้พวกเขาตามไป
ตำรวจสืบสวนอาวุโสหลายคนสบตากัน
มันไม่ใช่หมาบ้าตั้งแต่แรก มันรู้มาตลอดว่าสถานที่นั้นอยู่ตรงไหน
ลมภูเขาพัดผ่านยอดไม้ สุนัขเหลืองตัวใหญ่หยุดอยู่หน้าทางเล็ก ๆ หลังเขา แล้วใช้เท้าตะกุยโคลนเปียกไม่หยุด
หญิงเจ้าของโรงเตี๊ยมตัวปลอมถูกตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษสองนายควบคุมตัวอยู่ในลานบ้าน พอเห็นทิศทางที่สุนัขวิ่งไป ใบหน้าก็ซีดเผือด ดิ้นรนพลางตะโกนสุดเสียง
“มันแค่หิว! กำลังหาอะไรกินต่างหาก! หลังเขาจะมีอะไรได้ พวกคุณอย่าตามหมาบ้าวิ่งไปมั่ว ๆ สิ!”
หลี่เม่อยืนอยู่บนพื้นโคลน ไม่ได้โต้แย้งคำแก้ตัวที่เต็มไปด้วยช่องโหว่ของเธอ
เขาหันไปมองจ้าวไห่ “หัวหน้าจ้าว ให้กล้องบันทึกการปฏิบัติหน้าที่ถ่ายตามตลอดทาง ตั้งแต่เส้นทางที่สุนัขเคลื่อนที่ไปจนถึงจุดที่มันหยุด ทุกการกระทำต้องมีบันทึกที่ตรวจสอบย้อนหลังได้ครบถ้วน”
จ้าวไห่พยักหน้า แล้วส่งสัญญาณ ตำรวจสองนายที่ถืออุปกรณ์รีบตามไปทันที กล้องจับภาพสุนัขเหลืองตัวใหญ่ไว้ตลอด
ต้นไม้บนเขาด้านหลังขึ้นหนาทึบ พื้นดินปกคลุมด้วยใบไม้ร่วงที่ผุพังสะสมมาหลายปี หนานุ่มจนยุบลงใต้ฝ่าเท้า
แต่สุนัขเหลืองตัวใหญ่กลับเดินเลี่ยงก้อนหินแหลมคมกับพุ่มไม้มีหนามได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับเคยเดินผ่านเส้นทางนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
ในที่สุดมันก็หยุดอยู่ใต้ต้นไม้คดงอขนาดใหญ่ตรงไหล่เขา
สุนัขเหลืองตัวใหญ่ก้มหน้า แล้วเริ่มคุ้ยดินตรงเนินเล็ก ๆ ที่นูนขึ้นบริเวณโคนต้นไม้
กรงเล็บคุ้ยโคลนเปียก ไม่นานก็เผยให้เห็นมุมหนึ่งของกระดาษน้ำมันสีดำคล้ำ
ตำรวจหลายคนที่ตามหลังมายังแอบหวังอยู่ลึก ๆ ว่ามันอาจแค่กำลังหาเศษกระดูกที่ฝังไว้ แต่พอเห็นกระดาษน้ำมันที่ชัดเจนว่าเป็นของมนุษย์ทำขึ้น สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป