【บทที่ 9 เหลือความเป็นไปได้เพียงข้อเดียว】 【สวีอาน】: ตอนพูดถึงผู้เสียชีวิตสองคน เธอใช้ถ้อยคำสนิทสนมมาก เรียกพวกเธอว่า “เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
【สวีอาน】: แต่ในบันทึกการสอบปากคำยาวถึงสามหน้า เธอแทบไม่เคยนึกถึงรายละเอียดชีวิตของผู้เสียชีวิตขึ้นมาเองเลยสักครั้ง
【สวีอาน】: เธอไม่แสดงความโศกเศร้าจากการสูญเสียเพื่อนสนิท และไม่ได้โกรธแค้นฆาตกรด้วย
【สวีอาน】: คำตอบทุกข้อของเธอเอาแต่ย้ำเรื่องเดียวไม่หยุด — “คืนนั้นฉันอยู่ที่ไหน”
【สวีอาน】: ตำรวจถามถึงความสัมพันธ์ทางสังคมของผู้เสียชีวิต เธอตอบว่าไม่รู้ แล้วเสริมว่า “คืนนั้นฉันอยู่ที่ห้องคาราโอเกะ”
【สวีอาน】: ตำรวจถามว่าใครเคยจับกุญแจหอพักของเธอบ้าง เธอตอบว่าไม่ทันสังเกต จากนั้นก็ย้ำอีกว่า “คืนนั้นฉันอยู่ห้องอ่านหนังสือ”
【สวีอาน】: นี่ไม่ใช่สภาพจิตใจปกติของคนที่เพิ่งสูญเสียเพื่อนร่วมห้อง
【สวีอาน】: ดูเหมือนเธอกำลังพยายามปกป้องคำให้การบางอย่างที่เตรียมไว้ล่วงหน้า
【สวีอาน】: เธอกำลังกลัว กลัวว่าตำรวจจะไม่เชื่อหลักฐานยืนยันว่าเธอไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ
สวีอานชี้ประเด็นได้อย่างแม่นยำ
【หลินชวน】: คุณนักวิเคราะห์สวี วิเคราะห์จิตใจได้ยอดเยี่ยมมาก
หลินชวน นิติเวชแพทย์อาวุโส รีบเอ่ยเตือนขึ้นทันที
【หลินชวน】: แต่ในฐานะนิติเวชแพทย์ ผมต้องเน้นย้ำถึงขอบเขตของหลักฐาน
【หลินชวน】: การพูดจาผิดปกติบอกได้เพียงว่าเธอกำลังอยู่ในภาวะตึงเครียดอย่างหนัก หรือไม่ก็มีเรื่องปกปิดอยู่จริง
【หลินชวน】: แต่นั่นใช้เป็นหลักฐานโดยตรงว่าเธอเป็นฆาตกรไม่ได้