หลี่เม่อนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังในห้องหนังสือ
เขามองอักษรสี่ตัวบนหน้าจอ
ความคิดพลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ
เขานึกถึงตอนที่เพิ่งทะลุมิติมาถึงโลกนี้ เผชิญหน้ากับป้ายผู้เชี่ยวชาญที่เปล่งประกายเต็มหน้าจอ
และอักษรสองตัวคำว่า “คนธรรมดา” ที่ขัดแย้งกับทุกสิ่งอยู่เหนือศีรษะของเขา
บัดนี้ อักษรสองตัวนี้กลายเป็นสมญาที่กลุ่มผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดต่างยอมรับร่วมกันแล้ว
หลี่เม่อยิ้มบาง ๆ
โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้น
สายเรียกเข้า: จ้าวไห่
หลี่เม่อรับสาย
“คุณหลี่ครับ”
เสียงของจ้าวไห่แฝงความเหนื่อยล้าและเคร่งเครียดอยู่เล็กน้อย
“ทางตำรวจหนานก่างส่งข่าวกลับมาแล้วครับ”
“เด็กสาวที่มีอาการทางจิต ซึ่งคอยติดตามหลิวเจี้ยนจวินมาตลอด”
“พบรายละเอียดผิดปกติบางอย่างบนตัวเธอครับ”
แววตาของหลี่เม่อหม่นลงเล็กน้อย
“เข้าใจแล้ว”
เขาวางสาย ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าจอโทรศัพท์
ในช่องลงชื่อแฟ้มของกลุ่มแลกเปลี่ยนคดี
อักษรสี่ตัวที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกันพร้อมกัน—นักสืบคนธรรมดา
หลี่เม่อนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แสงเย็นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องสะท้อนใบหน้า
เขาคลิกเมาส์เบา ๆ
สำนวนคดีศพคู่ที่โรงเตี๊ยมกลางเขารกร้างชิงหลิ่งถูกแยกออกเป็นแฟ้มย่อยอย่างคล่องแคล่ว
เขาไม่ได้ส่งต่อแฟ้มต้นฉบับไปตรง ๆ
เฉินหง หลี่หย่ง หลี่เอ้อร์จวง หลิวเจี้ยนกั๋ว
ชื่อจริงเหล่านั้นถูกแทนที่ด้วยรหัสตัวอักษรไร้ความรู้สึกทีละชื่อ
พิกัดภูมิศาสตร์ที่แน่ชัดของโรงเตี๊ยมถูกลบออก เครือข่ายความสัมพันธ์อันซับซ้อนในสังคมจริงก็ถูกกวาดทิ้งจนหมด
สิ่งที่ส่งเข้าไปในกลุ่มแลกเปลี่ยนคดีท้ายที่สุด เหลือเพียงกรอบตรรกะการสืบสวนสอบสวนที่แห้งแล้งและบริสุทธิ์ที่สุด