สืบสวนอาชญา: ทั้งกลุ่มเป็นนักสืบสุดยอด ทำไมฉันเป็นแค่คนธรรมดา?

ตอนที่ 12 สืบคดี: ทุกคนเป็นยอดนักสืบ มีแต่ฉันที่เป็นคนนอก?

6 นาที· 1.4K คำ

【สวีอาน】:เมิ่งเชา นายมองข้ามความเคยชินทั้งทางร่างกายและจิตใจที่สั่งสมมานาน

【สวีอาน】:คนที่ไม่แตะเนื้อมานานเกือบสองปี ลำไส้และระบบรับกลิ่นย่อมไวต่ออาหารมันจัดและเนื้อสัตว์มาก

【สวีอาน】:เมื่อต้องอยู่ในห้องคาราโอเกะปิดทึบที่เต็มไปด้วยอาหารคาว กลิ่นเนื้อย่างกับไก่ทอดคลุ้งไปทั่ว

【สวีอาน】:อย่างน้อยเธอก็ควรลังเล ขมวดคิ้วเล็กน้อย หรือเผลอเบี่ยงตัวหนีกลิ่นโดยไม่รู้ตัว

【สวีอาน】:แต่พวกนายดูสีหน้าตอนเธอหยิบเนื้อย่างสิ

สวีอานส่งภาพขยายบางส่วนจากภาพหน้าจอวิดีโอมา

【สวีอาน】:ท่าทางคล่องแคล่ว แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง แม้แต่ตอนเคี้ยวยังเห็นชัดว่าเพลิดเพลิน

【สวีอาน】:นี่ไม่ใช่คนที่ฝืนทนความไม่สบายใจเพื่อเอาใจคนอื่นแน่นอน

【สวีอาน】:เด็กสาวในภาพแสดงออกเป็นธรรมชาติเกินไป เธอเป็นคนที่คุ้นเคยกับการกินเนื้ออย่างแท้จริง

【หานตง】:ไม่ใช่แค่นั้น

หานตงส่งเบาะแสอีกอย่างตามมา

【หานตง】:พวกนายลองดูภาพจากกล้องวงจรปิดตอนสั่งอาหารนี่สิ

วิดีโอสั้น ๆ ยาวไม่กี่สิบวินาทีถูกส่งเข้ากลุ่ม

เป็นภาพตอนเริ่มงานเลี้ยง ผู้จัดงานถือเมนูถามทุกคนว่าชอบกินอะไร

หลี่เม่เปิดวิดีโอ

ท่ามกลางเสียงอึกทึก ผู้จัดงานตะโกนถามว่า “เสี่ยวจิ้ง เธอจะกินอะไร? เอาอาหารมังสวิรัติรวมมิตรเหมือนเดิมไหม?”

“หลิวเสี่ยวจิ้ง” ที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องไม่ได้ตอบทันที

หนึ่งวินาที

สองวินาที

เธอช้ากว่าปกติอยู่สองจังหวะจึงเงยหน้าขึ้น

“อ่า... ใช่ เอาอาหารมังสวิรัติรวมมิตร” เธอตอบเสียงแห้ง ๆ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป