ในหน้าต่างแชตกลุ่ม หานตงส่งภาพหน้าจอของโต๊ะทำงานมาให้
จอภาพห้าจอเรียงรายเต็มโต๊ะ
โค้ดแน่นขนัดสลับทับกับหน้าต่างวิดีโอจนตาลาย
【หานตง】：ฉันจะเปิดดูภาพจากทั้งห้าช่วงเวลาไปพร้อมกันด้วยความเร็ว 20 เท่า
【หานตง】：ในเมื่อสงสัยว่ามีตัวปลอม ประเด็นสำคัญก็ไม่ใช่ใบหน้า
【หานตง】：เวลาคนจงใจปลอมตัว ใบหน้าจะแต่งหน้าได้ ถึงขั้นสวมหน้ากากเสมือนจริงได้ด้วย
【หานตง】：แต่มีบางอย่างที่เลียนแบบได้ยาก
【หานตง】：อย่างแนวรอยยับของเสื้อผ้า ระดับการสึกหรอของสายกระเป๋า หรือแม้แต่มุมที่พื้นรองเท้าสัมผัสกับพื้น
【หานตง】：ฉันจะสร้างแบบจำลองการเดินสามมิติ แล้วใช้ลักษณะการแต่งกายกับท่าเดินที่สังเกตได้เหล่านี้สร้างกลุ่มเปรียบเทียบ
คราวนี้หานตงพูดอย่างมั่นใจมาก
【หานตง】：ให้เวลาฉัน 10 นาที
ในกลุ่มเงียบลง
การคัดกรองข้อมูลมหาศาลต้องใช้เวลา ต่อให้เป็นแฮ็กเกอร์ระดับแนวหน้า ก็ยังต้องรอแถบความคืบหน้าขยับไปข้างหน้า
หลี่เม่พิงกำแพง หยิบแก้วน้ำที่เหลือครึ่งหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาจิบ
ลำคอแห้งผากได้รับความชุ่มชื้นขึ้นเล็กน้อย
【เมิ่งเชา】：แค่ก
ระหว่างรอประมวลผล นิสัยอยู่ไม่สุขของเมิ่งเชาก็เริ่มกำเริบอีกครั้ง
【เมิ่งเชา】：เอ่อ หัวหน้ากลุ่มผู้ยิ่งใหญ่
【เมิ่งเชา】：ระหว่างที่แมวเฒ่ากำลังประมวลผลข้อมูล ช่วยบอกอะไรเป็นนัยให้หน่อยได้ไหม?
【เมิ่งเชา】：นายรู้ได้ยังไงว่าฉันเผาต้นฉบับไปแล้ว?
【เมิ่งเชา】：เจียงเฉิงที่นายอยู่กับโลกที่ฉันอยู่ เหมือนกันทุกอย่างเลยหรือเปล่า?