“รายงานข่าวด่วนจากสถานีของเรา คดีฆาตกรรมชำแหละศพสองศพในหอพักนักศึกษาหญิงมหาวิทยาลัยตงหลิน ขณะนี้คดีหยุดชะงักมาเป็นเวลาห้าวันแล้ว”
“ชิ้นส่วนศพของเหยื่อถูกนำไปทิ้งไว้ตามจุดรับซื้อขยะทั้งแปดแห่งรอบเขตมหาวิทยาลัย วิธีการก่อเหตุโหดเหี้ยม และผู้ก่อเหตุยังมีไหวพริบในการต่อต้านการสืบสวนอย่างยิ่ง”
“สำหรับคดีอุกฉกรรจ์นี้ ตำรวจเจียงเฉิงตั้งรางวัลนำจับหนึ่งล้านหยวน ขอความร่วมมือจากประชาชนทั่วประเทศในการแจ้งเบาะแสที่เป็นประโยชน์”
หนึ่งล้านหยวน
หลี่เม่ยังไม่ทันได้สติ ความสนใจก็ถูกดึงดูดไปยังตัวเลขสี่ตัวนี้แล้ว
ลืมตาขึ้น
ลำคอแห้งผากราวกับกลืนทรายเข้าไปเต็มกำมือ แสบร้อนเจ็บปวด
เขายื่นมือขวาออกไปตามสัญชาตญาณ อยากคลำหาพวงมาลัยรถยนต์ที่คุ้นเคย
แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับเป็นชายผ้าห่มนุ่มนิ่ม
หลี่เม่ชะงักมือ
เขาไม่ได้รีบลุกขึ้นนั่ง แต่ยังคงนอนหงาย กวาดสายตาไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว
เพดานแปลกตา มีสีเหลืองซีดเล็กน้อย
ห้องไม่กว้างนัก แต่จัดเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย
บนโต๊ะข้างเตียงมีน้ำอยู่ครึ่งแก้ว กุญแจหนึ่งดอก และบัตรประชาชนหนึ่งใบ
ม่านหน้าต่างเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ด้านนอกเป็นทิวทัศน์ถนนที่ไม่คุ้นตา
ตึกสูงเรียงราย แสงนีออนกะพริบระยิบระยับ บ่งบอกถึงบรรยากาศเมืองสมัยใหม่อย่างชัดเจน แต่รูปแบบอาคารกับผังถนนไม่ใช่เมืองที่เขาขับรถรับจ้างผ่านแอปกะกลางคืนมาห้าปีอย่างแน่นอน
ที่นี่ไม่ใช่โรงแรมสำหรับแวะพักชั่วคราว
หลี่เม่ใช้มือยันเตียงลุกขึ้นนั่ง
เขาหยิบบัตรประชาชนบนโต๊ะขึ้นมา
【ชื่อ: หลี่เม่】
【ที่อยู่: ห้อง 402 อาคาร 3 หอพักโรงงานทอผ้าเก่า เขตเฉิงหนาน เมืองเจียงเฉิง】
คนในรูปมีใบหน้าธรรมดาสามัญแบบที่หากโยนเข้าไปกลางฝูงชนก็ยากจะหาเจอ
นั่นคือใบหน้าของเขา
แม้แต่ไฝจางๆ ตรงหางตาก็เหมือนกันทุกประการ
ยังไม่ทันคิดหาคำตอบ ขมับก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมาราวกับถูกเข็มทิ่ม
ความทรงจำที่กระจัดกระจายทะลักเข้าสู่สมองราวกับคลื่นทะเล
เขาข้ามมิติมาแล้ว
จากคนขับรถรับจ้างผ่านแอปบนโลก ที่ขับรถกะกลางคืนเป็นประจำและพบเจอผู้คนมานับไม่ถ้วน กลายเป็นชายหนุ่มธรรมดาชื่อเดียวกันในเมืองเจียงเฉิง ประเทศหลงกั๊กแห่งจักรวาลคู่ขนาน
ความทรงจำสองชุดที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงซ้อนทับกันอยู่ในสมอง
หลี่เม่นวดขมับเบาๆ
เขาไม่ได้ร้องโวยวาย และไม่ได้รีบร้อนวิ่งออกไปข้างนอก
ขับรถกะกลางคืนมาห้าปี เขาเจอคนสารพัดแบบยามดึกดื่น เมื่อเกิดเรื่องขึ้น สิ่งสำคัญคือต้องตั้งสติให้ได้ก่อน
หลี่เม่ลงจากเตียง เดินไปตรวจกลอนประตูตรงข้างประตูก่อน
อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่มีร่องรอยถูกงัดแงะ
จากนั้นเขาเดินไปที่หน้าต่างและก้มมองลงไป ชั้นสี่ หน้าต่างเหล็กดัดกันขโมยเชื่อมติดแน่นหนา
สุดท้ายเขากลับเข้าไปในห้องน้ำ มองตัวเองในกระจกเพื่อยืนยันว่าร่างกายปกติดี แขนขาครบ ไม่มีบาดแผลภายนอก
“เฮ้อ...”
หลี่เม่พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวๆ
ในที่สุดเขาก็พอจะคลายใจลงได้บ้าง
จากความทรงจำในสมอง เจ้าของร่างเดิมเป็นเด็กกำพร้า
พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เนิ่นๆ ไม่มีพี่น้อง และไม่มีญาติที่ต้องคอยไปเอาใจในช่วงเทศกาลสำคัญ
ความสัมพันธ์ทางสังคมเรียบง่ายเสียยิ่งกว่าอะไร
ข้อมูลประจำตัวและประวัติการใช้ชีวิตก็ครบถ้วนจนหาข้อบกพร่องไม่ได้แม้แต่น้อย
เรื่องนี้ช่วยให้เขาไม่ต้องลำบากแสร้งทำตัวเป็นคนอื่นหรือระแวดระวังเวลาคนรู้จักซักถาม
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ยังมีปัญหาที่เป็นรูปธรรมยิ่งกว่านั้น
หลี่เม่พิงขอบอ่างล้างหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนทำงานอิสระ พูดให้ไพเราะหน่อยก็คืออาชีพอิสระ พูดตรงๆ ก็คือรับจ้างทำงานจิปาถะ
เงินเก็บมีไม่ถึงสามพันหยวน ค่าเช่าห้องเดือนหน้าก็ต้องจ่ายหนึ่งพันสองร้อยหยวน ไหนจะค่าอาหาร ค่าน้ำค่าไฟ เงินที่มีอยู่คงประคองไปได้อีกไม่นาน
เขาคงไม่ถึงกับเพิ่งข้ามมิติมาก็ถูกเจ้าของห้องไล่ออก เพราะจ่ายค่าเช่าไม่ไหวจนต้องไปนอนใต้สะพานหรอกนะ
หลี่เม่เดินออกจากห้องน้ำ หยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างบัตรประชาชนขึ้นมา
ตัวเครื่องสีดำ เป็นสมาร์ตโฟนธรรมดาๆ เครื่องหนึ่ง
เขาแตะนิ้วลงบนเครื่องสแกน ล็อกหน้าจอก็สว่างขึ้น
สายตาของหลี่เม่หยุดค้าง หน้าจอหลักสะอาดผิดปกติ
ไม่มีวีแชต ไม่มีอาลีเพย์ ไม่มีแอปวิดีโอสั้น
เขาเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ
ว่างเปล่า
เปิดข้อความ
ว่างเปล่า
ประวัติการโทร
ก็ยังว่างเปล่า
โทรศัพท์ทั้งเครื่องสะอาดผิดปกติ ไม่มีร่องรอยการติดต่อหลงเหลืออยู่เลย
นอกจากไอคอนเดียวตรงกลางหน้าจอที่กำลังกะพริบอยู่ไม่หยุด
มันเป็นไอคอนแอปแชตสีขาวดำ
ด้านล่างมีตัวอักษรเล็กๆ บรรทัดหนึ่งเขียนว่า กลุ่มแลกเปลี่ยนคดี
หลี่เม่จ้องไอคอนนั้นอยู่นานถึงครึ่งนาที
หลี่เม่ไม่ได้กดเข้าไปทันที
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไม่มีสิ่งนี้อยู่เลย
เขากดเปิดไอคอน
หน้าตาแอปเรียบง่าย กระทั่งดูหยาบกระด้าง คล้ายโปรแกรมแชตรุ่นแรกเมื่อสิบกว่าปีก่อน
แต่ข้อความในกลุ่มกลับไหลเร็วจี๋
ข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน: 999+
หลี่เม่ไม่ได้รีบเลื่อนขึ้นไปอ่านข้อความก่อนหน้า แต่หันไปมองข้อความใหม่ล่าสุดที่เพิ่งปรากฏ
【เมิ่งเชา】: ????
【เมิ่งเชา】: คนอยู่ไหน? พูดหน่อยสิ!
【เมิ่งเชา】: ร้อยกว่าวันแล้ว! ร้อยกว่าวันเต็มๆ แล้ว! หัวหน้ากลุ่มตกลงเป็นตัวอะไรกันแน่? เป็นคนหรือผี ส่งเสียงสักหน่อยสิ!
【เมิ่งเชา】: ถ้ายังไม่พูดอีก ฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ! ถึงฉันจะไม่รู้ว่าควรแจ้งสถานีไหนก็เถอะ!
ข้อความทยอยส่งเข้ามาติดๆ กัน เพียงมองผ่านหน้าจอก็สัมผัสได้ถึงความกระวนกระวายของคนที่ชื่อเมิ่งเชา
หานตงส่งข้อความตามมา
【หานตง】: ประหยัดแรงไว้เถอะ
【หานตง】: ฉันทดลองใช้โค้ดติดตามทุกแบบแล้ว ใช้คอมพิวเตอร์ซอมบี้สเปกสูงสามเครื่องเป็นทางผ่าน แต่ยังดักจับแม้แต่แพ็กเก็ตข้อมูลพื้นฐานของกลุ่มนี้ไม่ได้
【หานตง】: ไม่ใช่แค่ดักจับไม่ได้ ฉันยังหาปุ่มออกจากกลุ่มไม่เจอด้วย เจ้านี่เหมือนถูกเชื่อมติดกับตรรกะพื้นฐานของอุปกรณ์ฉันไปแล้ว
【หานตง】: ทุบโทรศัพท์ทิ้งด้วยกำลังก็ไม่ได้ผล เปลี่ยนเครื่องใหม่ พอเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต กลุ่มนี้ก็ถูกติดตั้งขึ้นมาเองทันที
【เมิ่งเชา】: แล้วจะทำยังไง? ต้องปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปหรือไง?
【สวีอาน】: เงียบ
【สวีอาน】: พวกคุณไม่ทันสังเกตหรือ?
【สวีอาน】: รูปโปรไฟล์หัวหน้ากลุ่มที่เป็นสีเทามาร้อยกว่าวันนั่น
【สวีอาน】: เมื่อกี้สว่างขึ้นแล้ว
ทันทีที่สวีอานส่งข้อความนี้ ห้องแชตที่กำลังไหลเร็วจี๋ก็เงียบลง
หลี่เม่เหลือบมองรายชื่อสมาชิก คราวนี้ถึงสังเกตว่าด้านหลังชื่อของแต่ละคนมีป้ายกำกับอยู่
ป้ายกำกับของเมิ่งเชาคือ: 【นักสืบอัจฉริยะ】
ป้ายกำกับของหานตงคือ: 【แมวเฒ่าแฮ็กเกอร์】
ป้ายกำกับของสวีอานคือ: 【นักวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากร】
หลี่เม่เลื่อนขึ้นไปดูข้อความก่อนหน้าอีกหน่อย
เขายังเห็นหลินชวน ผู้มีป้ายกำกับว่า 【นิติเวชอาวุโส】 และเฉินกั๋วตง ผู้มีป้ายกำกับว่า 【หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญา】
ทุกคนเป็นผู้เชี่ยวชาญ
หากอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง คนกลุ่มนี้ก็เพียงพอจะจัดตั้งทีมสืบสวนคดีร้ายแรงชั้นนำของประเทศได้แล้ว
นิ้วของหลี่เม่หยุดค้างเหนือแป้นพิมพ์เสมือน
เขาไม่รู้ว่ากลุ่มนี้มาจากไหน และไม่รู้ว่าผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้เป็นใครกันแน่
แต่เขารู้ว่าตอนนี้ต้องหาคำตอบให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาลองพิมพ์ลงไปสองคำ แล้วกดส่ง
【หัวหน้ากลุ่ม】: อยู่กันไหม?
ข้อความถูกส่งออกไป
ในกลุ่มพลันเงียบกริบ
หนึ่งวินาที
สองวินาที
ห้าวินาที
สิบวินาที
ผ่านไปสิบกว่าวินาทีแล้ว ในกลุ่มที่เมื่อครู่ยังมีข้อความไหลเร็วจี๋ก็ไม่มีใครตอบกลับ
ไม่มีใครพูด
ไม่มีใครรีบตอบกลับ เห็นได้ชัดว่าทุกคนกำลังหยั่งเชิง
หลี่เม่ไม่ได้เร่ง เพียงมองหน้าจออย่างสงบนิ่ง
ในที่สุดก็มีคนอดไม่ไหว
【เมิ่งเชา】: เชี่ย!!!
【เมิ่งเชา】: มีชีวิตอยู่เหรอ?!
【เมิ่งเชา】: หัวหน้ากลุ่มเป็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ เหรอ?!
【หานตง】: เหลือเชื่อ
【หานตง】: ฉันคิดมาตลอดว่า สิ่งที่หลบเลี่ยงกลไกป้องกันทั้งหมดของฉันและฝังตัวเข้ามาได้ คงมีแค่ปัญญาประดิษฐ์ขั้นสูงหรือโปรแกรมกระจายข้อมูลอัตโนมัติบางอย่าง
【หานตง】: คุณเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นองค์ประกอบจริงๆ เหรอ?
หลี่เม่มองปฏิกิริยาของพวกเขา แล้วใช้นิ้วเคาะหน้าจอเบาๆ
【หัวหน้ากลุ่ม】: ทำให้พวกคุณผิดหวังแล้ว
เขาไม่ได้อธิบาย และไม่ได้ถามกลับ
ทันทีที่ข้อความห้าคำนี้ถูกส่งออกไป กลุ่มก็แตกตื่นขึ้นมาทันที