เจียงเหวินฮ่าวมองริมฝีปากเล็กสีแดงระเรื่อของเธอขยับพะงาบๆ ฟังเธอบอกว่าจะทำรองเท้าให้ครอบครัวคนละคู่ แล้วก็ถักเสื้อไหมพรมอีกตัว นัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อย
"ไม่ซื้อ!"
เขาปฏิเสธเสียงเด็ดขาด
พูดจบเห็นเธอมีท่าทีผิดหวังเล็กน้อย จึงพูดต่อว่า "ทำรองเท้าเปลืองมือนะ ที่บ้านมีรองเท้าเยอะแยะ แม่ฉันทำให้เราตั้งหลายคู่ ใส่พอแล้ว ส่วนเสื้อไหมพรมถ้าเธอจะถัก ฉันจะซื้อไหมให้เธอพวงหนึ่ง เธอถักให้ตัวเองสักตัว เอาสีแดง สีแดงเธอใส่แล้วดูดี ตกลงไหม?"
เฉินตงเม่ยรีบปฏิเสธ ดวงตามีแววกระวนกระวาย
"งั้นไม่เอาแล้ว ฉันไม่ซื้อแล้ว"
เจียงเหวินฮ่าวเห็นเธอก้มหน้าลงเล็กน้อย น้ำเสียงก็เบาลงไปด้วย ในใจรู้สึกสงสาร
"แบบนี้ดีกว่า ผ้าสักหลาดยังไม่ต้องซื้อ ที่บ้านแม่ซื้อไว้แล้ว ถ้าเธออยากทำรองเท้า แม่คนสกุลจ้าวมีผ้า แต่ที่บ้านไม่มีใครถักเสื้อไหมพรม ฉันซื้อไหมกลับไป เธอลองถักดู แต่เธอต้องรับปากฉันนะ จะหักโหมตัวเองไม่ได้"
เฉินตงเม่ยตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
"ได้!"
เจียงเหวินฮ่าวยิ้มที่มุมปาก
"ถักเสื้อให้เธอก่อน เสร็จแล้วถักให้ฉัน พ่อกับแม่อยู่คิวหลังฉัน"
ไม่มีต่อรอง เจียงเหวินฮ่าวพูดตรงๆ
พูดพลาง เจียงเหวินฮ่าวก็หันไปถามคนขายว่าไหมพรมราคาเท่าไร
ไหมพรมมีวางอยู่ไม่กี่ช่อง ราคาก็ไม่ถูก คนซื้อจึงไม่มาก
"ไหมพรมใยสังเคราะห์นี่ราคาเก้าหยวนต่อชั่ง มีเส้นเล็กหน่อยกับเส้นหนาหน่อย คุณว่าจะเอาแบบไหน?"
คนขายมองเจียงเหวินฮ่าวกับเฉินตงเม่ยแวบหนึ่ง พลันเข้าใจในใจ
"สหาย ถ้าจะถักเสื้อไหมพรมให้เมียคุณ ใช้ไหมพรมชั่งครึ่งก็พอแล้ว ถ้าถักให้คุณเอง ก็ประมาณสองชั่ง"
เฉินตงเม่ยฟังแล้วขมวดคิ้ว เธอเคยถักเสื้อไหมพรมมาก่อน ในใจพอรู้อยู่แล้ว คนขายพูดไม่ผิด
ถ้าจะถักเสื้อไหมพรมให้ทุกคนในบ้านคนละตัว ขั้นต่ำก็ต้องสิบกว่าชั่ง คิดเป็นเงินก็เก้าสิบกว่าหยวน!
เฉินตงเม่ยลังเล
"สีแดงสดนั่น เส้นเล็กหน่อยน่ะ เอาสี่ชั่ง!"
เจียงเหวินฮ่าวขอไหมพรมแดงไปเลยสี่ชั่ง จ่ายเงินอย่างไม่ลังเล
ป้าคนขายยิ้มร่ารับเงิน ห่อไหมพรมด้วยกระดาษ มัดให้แน่นแล้วยื่นให้เจียงเหวินฮ่าว แถมยังให้เข็มถักเบอร์พอดีมาอีกคู่หนึ่ง
เฉินตงเม่ยอยากห้ามก็ห้ามไม่อยู่