ได้ยินเสียงเจียงเหวินฮ่าว เกาหงเสียสาวเท้าเร็วไปที่ประตูโรงครัว มองออกไปในลานบ้าน
“ท่านป้ามาแล้ว! รีบๆ เข้ามา เข้ามานั่งในบ้าน!”
เกาหงเสียทักทายเฉินหงอิงอย่างอบอุ่น พร้อมสั่งให้เฉินตงเม่ยรินน้ำให้ท่านป้า
“ตงเม่ย โถน้ำตาลอยู่ในตู้ ใส่น้ำตาลให้ท่านป้าเยอะๆ นะ”
มือเฉินตงเม่ยสั่นเล็กน้อย นางวางไข่ลง แล้วรีบลุกไปรินน้ำ
ที่ได้เจอท่านป้า นางดีใจมากทีเดียว
เฉินหงอิงยัดห่อขนมสองห่อใส่นาง “น้องสะใภ้ มารีบๆ ก็ไม่ได้เอาอะไรดีๆ มาเลย วันนี้วันไหว้พระจันทร์นี่ เลยถือขนมสองห่อมาให้เด็กๆ กิน”
เกาหงเสียยิ้มรับไว้ สีหน้ายังอบอุ่นเช่นเคย
“พูดอะไรอย่างนั้น มาแค่ตัวก็พอแล้ว ยังเอาของมาอีก เกรงใจกันเกินไปแล้ว!”
เฉินตงเม่ยยกน้ำเข้ามาในห้องโถงใหญ่ เกาหงเสียยิ้มแย้มกล่าว “ตงเม่ย พาท่านป้าไปที่ห้องลูกคุยกันสักครู่ แม่จะไปผัดกับข้าว”
เฉินตงเม่ยพยักหน้า
เฉินหงอิงทั้งดีใจทั้งเกรงใจ รีบจะลุกไปช่วย ถูกเกาหงเสียกดไว้
“ท่านป้ามายากนัก ก็คุยกับตงเม่ยให้เต็มที่เถอะ อยู่เป็นเพื่อนเด็กหน่อย”
นางตบหลังมือเฉินหงอิงเบาๆ
เฉินหงอิงจึงพยักหน้า “ได้ๆ งั้นข้าอยู่คุยกับเด็กสักพัก เจ้ายุ่งก็ไปก่อนเถอะ รบกวนเจ้าจริงๆ!”
เกาหงเสียยิ้มแย้มเดินออกไป ปล่อยให้สองป้าหลานได้อยู่กันตามลำพัง
เฉินตงเม่ยยกน้ำขึ้น หน้าตายิ้มแย้ม “ท่านป้า ไป ไปที่ห้องข้าด้วยกัน”