ในร้านเหลือเพียงโต๊ะของเจียงเหวินฮ่าวที่ว่างอยู่ โต๊ะอื่นล้วนมีลูกค้านั่งกินอาหาร
แขกที่เข้ามามีด้วยกันสามคน คนพูดเป็นชายฟันเหยิน ใส่กางเกงขาบาน เข็มขัดห้อยหลวม ๆ ที่เอว มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี
บริกรไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่ยิ้มรับแล้วเชิญพวกเขานั่ง
ชายฟันเหยินเตะขาเก้าอี้ดังสนั่น ไม่สนใจเลยว่าเจียงเหวินฮ่าวยังไม่ไป
เจียงเหวินฮ่าววางของในมือพิงผนังอย่างดี แล้วหันไปมองชายฟันเหยิน
ชายฟันเหยินก็หันมามองพวกเขา ทว่าสายตากลับหยุดที่เฉินตงเม่ย
ส่วนเจียงเหวินฮ่าวนั้นเขาไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย
“อ้าว แม่สาวน้อยคนนี้ไม่เลวนี่ หน้าตาสดใส น้องเล็ก ดูสิว่าแกตามผู้ชายแบบไหนมากินข้าว แทบจะแทะจาน ผู้ชายแบบนี้ตามไปก็มีแต่ลำบาก มาเป็นน้องสาวบุญธรรมพี่ดีไหม พี่อยู่ถนนหงกวางนี่...”
พูดไม่ทันจบ หมัดหนึ่งก็อัดเข้าหน้าเขาเต็ม ๆ
“แกอยู่ถนนหงกวางนี่มันขี้แดก!”
เจียงเหวินฮ่าวต่อยจนอีตานั่นพลิกคว่ำ เกือบหงายหลังล้ม สองคนที่มาด้วยกันรีบพยุงตัวชายฟันเหยินไว้
เหตุการณ์เกิดในชั่วพริบตา ไม่มีใครคาดคิดว่าเจียงเหวินฮ่าวจะลงมือ
เฉินตงเม่ยตกใจจนหน้าซีดขาว
แก้มข้างหนึ่งของชายฟันเหยินบวมแดงขึ้นในทันที มุมปากมีเลือดไหล เขาพยายามทรงตัว หมายเรียกสองสหายช่วยทวงศักดิ์ศรี
แต่พอเงยหน้ามอง เห็นเจียงเหวินฮ่าวยกเก้าอี้ขึ้นแล้ว จ้องเขาด้วยแววตาดุดัน นั่นหมายความว่า หากเขากล้าพูดอีกสักคำ เก้าอี้ตัวนั้นก็พร้อมจะฟาดลงมาบนหัวเขาแน่