เฉินหงอิงชะงักนิ่งอยู่ตรงนั้น ขนมปังดำแข็งกระด้างในปากทำให้เธอรู้สึกฝืดคอและขมปร่า
ความเจ็บปวดรวดร้าวพลุ่งพล่านขึ้นมาจนขอบตาแดงก่ำ
เธอข่มใจอย่างสุดความสามารถไม่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา
ตอนที่หวังซิ่วเจินวางชามลง เฉินก่วงเถียนก็กินหมดพอดี
เขาส่งชามให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่นาน หวังซิ่วเจินก็ยกชามกลับเข้ามาอีก
ยังคงเป็นเส้นหมี่ข้น ๆ
ไม่มีใครสนใจข้าวในชามของเฉินหงอิง
ครอบครัวพวกเขากินไปพลางหัวเราะคิกคักพูดคุยไปพลาง ราวกับว่าเธอเป็นแค่คนนอกที่มองไม่เห็น
เฉินอวี้หลานกินเสร็จก็ร้องเสียงดังว่าอิ่มแล้ว หวังซิ่วเจินกลัวนางจะหิวจึงตักเพิ่มให้อีกครึ่งชาม
สุดท้ายตอนที่หวังซิ่วเจินกับเฉินอวี้เหมยกลับไปโรงครัวเพื่อเก็บล้างชามหม้อ หวังซิ่วเจินพูดกับเฉินอวี้เหมยว่า "ยังเหลือเส้นอีกนิดหน่อย พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นเติมน้ำต้มให้เดือด ให้เป่าเฉียงกับอวี้หลานกิน"
เฉินหงอิงกินบะหมี่น้ำเละ ๆ กับขนมปังดำหมดชามนั้นแล้ว ไม่ได้ขอชามที่สอง
นางไม่ได้อ้าปากขอ แล้วก็ไม่มีใครถามนางว่าจะเอาอีกไหม
เฉินหงอิงอัดอั้นตันใจจนทรมาน นั่งอยู่ข้างโต๊ะตั้งนานกว่าจะหายใจคล่อง
กินข้าวเสร็จ เฉินเป่าเฉียงกับเฉินอวี้หลานเข้าเรือนไปทบทวนหนังสือ สองวันนี้มีสอบ พวกเขาไม่ต้องเรียนตอนค่ำ ช่วงค่ำไม่ไปโรงเรียน ก็ทบทวนอยู่ที่บ้านนี่แหละ
เฉินหงอิงนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ ครุ่นคิดว่าเมื่อไหร่จะไปบนเตียงอิฐที่เรือนตะวันตกดี เท้าชา ขาชา ร่างกายก็หนาวยะเยือกไปหมด
หวังซิ่วเจินกับเฉินอวี้เหมยเก็บล้างชามหม้อเสร็จ ก็ต้มน้ำร้อนไว้ครึ่งหม้อ