“ห้าสิบหยวนนี้เจียงเหวินฮ่าวให้ข้ามา!”
เฉินหงอิงพูดพลางยิ้ม
หวังซิ่วเจินดีใจในใจ รีบขยับเข้าไปใกล้
เป็นไอ้หนูเจียงให้มาจริง ๆ นึกแล้วว่าบ้านเขารวย
ในใจก็อดเสียดายแทนอวี้เหมยไม่ได้
“พี่ใหญ่ เจ้าไอ้หนูเจียงฝากให้พี่เอามาให้ข้าใช่ไหม พี่วางใจ ข้าจะซื้อเสื้อผ้าให้เจ้าเด็กตงเม่ยเล่มนี้อย่างดี ให้มันได้แต่งตัวอย่างสง่างาม ไม่ให้ใครมาหัวเราะเยาะพวกเราได้”
พูดพลางก็ยื่นมือจะไปรับเงินห้าสิบหยวนนั่น
เฉินตงเม่ยมองมารดาอย่างฉงน “ท่านแม่ เมื่อวานท่านไม่ใช่ซื้อเสื้อผ้าให้ข้าแล้วหรือ?”
“อ้อ! ใช่ ๆ ซื้อแล้ว ข้าเกือบลืมเสียสนิท”
หวังซิ่วเจินมีสีหน้าละอายเล็กน้อย
เฉินหงอิงมองออกอย่างชัดเจน ใจเต้นรัวครู่หนึ่ง แต่บนหน้านิ่งสนิท
หล่อนเบี่ยงตัวหลบมือของหวังซิ่วเจิน “เงินนี่ไม่ใช่ให้เจ้า นี่คือเจียงเหวินฮ่าวให้ข้าซื้อของให้ตงเม่ย ไว้ให้มันถือไปตอนออกเรือน”
พูดพลางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋า “ในนี้คือรายการที่เจ้าไอ้หนูเจียงให้ข้าซื้อ”
พูดจบก็ยิ้มร่าส่งให้เฉินตงเม่ย “ดูสิ มีอะไรขาดบ้างหรือเปล่า?”
หวังซิ่วเจินเคยบอก เฉินตงเม่ยแต่งงานจะยกผ้าห่มสองผืนให้ เตรียมไว้พร้อมแล้ว
ความจริงเฉินตงเม่ยรู้ มารดาเตรียมของให้พี่ใหญ่ไว้ไม่ใช่แค่นี้
ยังมีเสื้อผ้าใหม่สองชุด ของใช้จำเป็นอื่น ๆ เสื้อผ้าใหม่ถูกพี่ใหญ่ขนไป ส่วนของอื่น ๆ มารดาเก็บเข้าที่แล้ว
เฉินตงเม่ยรับมาดู ใจพลันอบอุ่นวาบ