"วางใจเถอะ!"
เฉินหงอิงกระซิบเบา ๆ "เจียงเหวินฮ่าวเขายอมเสียให้ถึงขนาดนั้นเลยนะ เพื่อให้ป้าได้มาดูแลเจ้า เขายอมส่งของกำนัลให้ท่านอาเขย ทั้งเหล้าและบุหรี่ แถมให้พวกลูกพี่ลูกน้องเจ้าพวกนั้นเป็นขนมกับของกระป๋องอีก
ท่านอาเขยกับพวกลูกพี่ลูกน้องเจ้าน่ะ ไม่มีใครคัดค้านที่ป้าจะมาส่งเจ้าออกเรือนเลยสักคน พวกเขาพากันบอกว่า บ้านเจียงนี่ไม่ธรรมดาเลย เจ้าได้แต่งเข้าบ้านนั้น พวกเราก็จะได้พลอยพึ่งพาบารมีไปด้วย"
เฉินตงเม่ยควงแขนท่านป้าไว้แน่น เหมือนตอนเด็ก ๆ ที่เคยนอนแนบชิดกัน ใจเต็มไปด้วยความอบอุ่น
"ท่านป้า พอตงเม่ยไปอยู่บ้านเจียงแล้ว จะตั้งใจใช้ชีวิตกับพวกเขาให้ดี แล้ววันหน้าจะต้องตอบแทนบุญคุณป้าให้ได้"
ในใจของนาง ท่านป้าต่างหากที่เป็นแม่
คำพูดนี้นางไม่ได้เอื้อนเอ่ยออกไป เพียงเก็บงำไว้ในใจ คิดว่าสักวันจะตอบแทนท่านป้าให้สมกับที่ท่านเมตตา
เฉินหงอิงลูบมือของนางเบา ๆ "ตงเม่ย เจ้าเองก็ช่างอาภัพนัก หลายปีมานี้ลำบากมามาก ป้าล้วนเห็นแก่ตา แต่งเข้าบ้านเจียงแล้ว ต่อไปก็ใช้ชีวิตกับเจียงเหวินฮ่าวให้ดีเถิด ขอเพียงเจ้ามีชีวิตที่ดี ป้าก็หมดห่วงแล้ว ป้าไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนจากเจ้า หวังเพียงให้เจ้ามีชีวิตที่ดีก็พอ!"
เฉินตงเม่ยแอบยกมือขึ้นปาดหางตา
เฉินหงอิงถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง
"ตงเม่ยเอ๋ย แม้นิสัยแม่เจ้าจะไม่ดี แต่นางก็อุตส่าห์ให้กำเนิดเจ้ามา ถึงจะไม่ดีอย่างไร นางก็คือแม่ของเจ้า ตอนนั้นพ่อแม่เจ้าไม่ใช่ไม่อยากได้เจ้า แต่จนตรอกจริง ๆ ถึงให้ป้าอุ้มกลับมา หลายปีมานี้พ่อเจ้ามัวแต่หาเงินเลี้ยงครอบครัว ลำบากมาก แม่เจ้าก็ตรากตรำดูแลทั้งในบ้านนอกบ้าน ลูกเต้ามากมาย ล้วนแต่ต้องอ้าปากกินข้าว ชีวิตลำเค็ญนัก อย่าได้ถือโทษโกรธแค้นพ่อแม่เจ้าเลย