เฉินตงเม่ยเหมือนปลาที่ถูกกดอยู่ในน้ำ อกอึดอัดจนแทบคลั่ง หายใจเท่าไรก็ไม่ทั่วท้อง
เธอดิ้นรนสะบัดแขนขา แต่ในสายตาเจียงเหวินฮ่าวกลับเบาราวกับขนนกปัดผ่าน ไม่ได้เป็นอุปสรรคเลยสักนิด
น้ำตาหยดลงบนหมอน เธอสะอื้นพลางบิดกาย อยากเพียงหลีกหนีความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจนั้น
แต่แขนของเจียงเหวินฮ่าวรัดรอบตัวเธอมั่นคงราวกับห่วงเหล็ก เธอดิ้นอย่างไรก็ไม่หลุด ราวกับเหยื่อที่ติดแห มิอาจหนีพ้น
เจียงเหวินฮ่าวมองดูเธอร้องไห้จนตัวสั่น ใจอ่อนยวบชั่วขณะ เกือบจะหยุด แต่ก็หักห้ามใจไว้ได้ เขาก้มลงจูบเธอ พยายามใช้จูบปลอบโยน
“ตงเม่ย อดทนอีกเดี๋ยวมันก็ดีเอง! ถ้าเจ็บจนทนไม่ได้ก็ร้องออกมาเถอะ ที่นี่ไม่มีใครได้ยิน”
โรงแรมนี้เก็บเสียงดีมาก เขาลองมาแล้ว
หางตาของเฉินตงเม่ยแดงก่ำ มือยันอกกำยำของเขา ใช้แรงทั้งหมดผลัก แต่เขาไม่ขยับเขยื้อน ไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย
เธออยากเอ่ยปากบอกให้หยุด แต่กลับถูกเขาจูบจนหายใจก็ยากลำบาก เสียงทั้งหมดถูกกักไว้ในลำคอ เหลือเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ
เจียงเหวินฮ่าวกอดรัดเธอไว้แน่น ซบหน้าข้างใบหูกระซิบปลอบโยน เสียงห้าวต่ำ แต่การกระทำมิได้หยุดยั้ง พาเธอฝ่าด่านยากนั้นไป
เฉินตงเม่ยเจ็บจนเล็บมือกำแน่น กรีดหลังเขาอย่างแรง แต่กลับทิ้งไว้เพียงรอยแดงจางๆ ไม่ทำให้เขาบาดเจ็บเลยสักนิด
ความเจ็บปวดเสียดแทงใจนั้นผ่านพ้น ด่านที่ยากที่สุด ก็ผ่านไปได้ในที่สุด
ช่วงหลังจากนั้น ก็ราบรื่นขึ้นบ้าง