การเดินลงจากภูเขาไม่ได้ราบรื่นนัก
ขาของเฉินตงเม่ยอ่อนแรง เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องนั่งพัก
ทั้งสองสบตากันหลายครั้ง ล้วนแต่มีประกายไฟวาบหวาม ยิ่งทำให้เฉินตงเม่ยขาอ่อนหนักขึ้น
สุดท้ายเจียงเหวินฮ่าวจึงแบกนางลงมาเลย
ขณะนั้นยังเช้าอยู่ ประมาณบ่ายสาม-สี่โมง
“ตงเม่ย ไปเถอะ ฉันพาเธอไปหาอะไรอร่อย ๆ กิน”
เมื่อถึงเชิงภูเขา เจียงเหวินฮ่าวเสนอ
เฉินตงเม่ยส่ายหน้า “ฉันไม่อยากกิน กินไม่ลง!”
เมื่อเห็นสีหน้าของนางแดงระเรื่อ ดูอ่อนล้า เจียงเหวินฮ่าวก็ชำเลืองไปทางด้านหน้าขวา เห็นโรงแรมที่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่นาน
“ไปเถอะ เราไปเปิดห้องพักก่อน พักสักครู่ แล้วค่อยลงมากินข้าว”
เฉินตงเม่ยพยักหน้า
เมื่อคืนนอนไม่สนิท ตอนเช้ามาในอำเภอยังเมารถ พอเพิ่งปีนเขาเสร็จ ตอนนี้นางเหนื่อยล้าไปทั้งตัว
การเปิดห้องราบรื่นมาก เจียงเหวินฮ่าวจองห้องที่ชั้นสิบสอง
เฉินตงเม่ยถามเขาด้วยท่าทางหวาดหวั่น “ชั้นไหนนะ”
นางไม่อยากปีนแม้แต่ชั้นเดียวอีกแล้ว รู้สึกว่าพักชั้นล่างสุดดีที่สุด เดินเข้าไปก็ถึงเลย ไม่ต้องเดินขึ้นบันได
“ชั้นสิบสอง”
เจียงเหวินฮ่าวมองนางพลางยิ้ม
“สูงขนาดนั้น! ต้องเดินขึ้นบันไดอีกแล้ว! เหวินฮ่าว ฉันไม่อยากเดินขึ้นบันไดเลย เหนื่อยเกินไป!”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเฉินตงเม่ยหมองลงทันที นางทอดสายตาไม่พอใจไปยังพนักงานหลังเคาน์เตอร์
พนักงานเป็นหญิงวัยกลางคน นางมองพวกเขาทั้งสองแล้วยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบา ๆ
เห็นอีกฝ่ายแอบหัวเราะ หน้าของเฉินตงเม่ยก็แดงขึ้นมาทันที นางดึงแขนของเจียงเหวินฮ่าวเข้าไปใกล้หู กระซิบเบา ๆ “ขอเปลี่ยนเป็นชั้นล่างสุดได้ไหม”