"จริงด้วย วันนี้ฉันเห็นพี่สาวตงเม่ยที่บ้านน้องชายข้า คือผู้หญิงที่เคยหมั้นกับเหวินฮ่าวนั่นแหละ"
เขาฝืนใจพูดออกไป น้ำเสียงสะดุดเล็กน้อย
ในห้องไฟสลัว เปลวไฟในเตียงอิฐเต้นระยิบระยับ
ห้องโถงใหญ่เงียบไปชั่วขณะ
เจียงฟู่กุ้ยเหลือบมองเจียงเหวินเฟิงอย่างไม่รู้ตัว
เจียงเอ้อเฉิ่นโกรธจนแทบระเบิด
"นางมาบ้านน้องชายท่านทำไม"
เกาหงเสียรับคำ "อวี้เหมยสนิทกับเมียเจียงเผิง คงแวะเล่นที่บ้านนาง"
เจียงเหวินฮ่าวจ้องผู้ใหญ่บ้าน แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
"ท่านอา อยู่ดี ๆ ท่านเอ่ยถึงนางทำไม"
"คืออย่างนี้ พี่สาวตงเม่ยมาคุยกับข้าสองสามคำ บอกว่าคนหมู่บ้านเรานิสัยดี อยากหาหนุ่มในหมู่บ้านเราแต่งงาน ข้าว่าเหวินเฟิงกับนาง..."
พอถูกเอ่ยชื่อ เจียงเหวินเฟิงก็นึกถึงการพบปะสั้น ๆ กับเฉินอวี้เหมยวันนี้ ใจเต้นระรัวขึ้นมาทันที
หน้าแดงก่ำฉับพลัน
เขาก้มหน้า มุมปากยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว
"ฟู่กุ้ย! เหวินเฟิงบ้านข้าไม่เอา!"
เจียงเอ้อเฉิ่นขัดขึ้นเสียงแข็ง
เฉินตงเม่ยยืดตัวนั่งตรงทันที
ตอนที่พี่สาวจะกลับวันนี้ ท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำกับเจียงเหวินเฟิง นางกับเจียงเหวินฮ่าวเห็นอยู่เต็มตา
พี่สาวในสภาพนั้นทำให้นางรู้สึกแปลกแยก
เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย
คล้ายพวกปิศาจในไซอิ๋วยังไงยังงั้น
ผู้ใหญ่บ้านทำตัวเหมือนแม่สื่อซะงั้น ยังจะมาแทรกแซงเรื่องนี้อีก
เจียงเหวินเฟิงแต่เดิมตั้งตารอให้ผู้ใหญ่บ้านพูดต่อ แต่กลับถูกแม่ขัดขึ้นมากลางคัน
เขาแหงนหน้ามองผู้เป็นแม่ฉับพลัน แล้วหันไปมองผู้ใหญ่บ้าน
ริมฝีปากขยับเล็กน้อย อยากพูดอะไรแต่กลับพูดไม่ออก