คนในห้องยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นป้าหม่าจวนจะล้มอยู่แล้ว
เจียงฟู่กุ้ยก็ตะลึงเช่นกัน
ไม่รู้ว่าป้าหม่าเห็นเขาแล้วถึงได้ตกใจขนาดนั้น
เจียงเหวินฮ่าวยืนอยู่ตรงธรณีประตูพอดี เห็นดังนั้นจึงไม่ทันคิดมาก รีบสาวเท้าเข้าไปดึงตัวป้าหม่าไว้ได้ทัน
"ป้าหม่า ดึกดื่นขนาดนี้ ช้าลงหน่อยไม่ได้หรือ ดูสิ ถ้าล้มหัวฟาดพื้นจะทำยังไง"
เจียงเอ้อเฉิ่นตามออกมาติดๆ รีบเข้าไปจูงป้าหม่าเดินกลับเข้าห้อง
"เหวินฮ่าวพูดถูก บันไดบ้านพี่สะใภ้ใหญ่เราสูงอยู่ คราวหน้าระวังหน่อย"
เกาหงเสียรีบเสริม "ใช่แล้ว เข้ามานั่งเร็วเข้า"
ป้าหม่ายังขวัญหนีดีฝ่อ เห็นผู้ใหญ่บ้านยังยืนอยู่ตรงประตู แถมยังจ้องมองตนไม่วางตา
หัวใจก็เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ
รู้สึกผิดจนใจสั่นไปหมด
โชคดีที่เจียงเอ้อเฉิ่นกับเกาหงเสียช่วยพูดเปลี่ยนเรื่อง สีหน้าเธอถึงค่อยๆ สงบลง
"อาแปะ มา ผมไปส่งคุณ ผมมีอะไรจะพูดด้วยสองสามคำ เป็นการส่วนตัว"
เจียงฟู่กุ้ยละสายตากลับมา แล้วเดินออกไปกับเจียงเหวินฮ่าว
ทั้งสองพูดคุยกันสองสามประโยคที่ลานบ้าน
ตอนเจียงเหวินฮ่าวกลับมา เจียงเอ้อเฉิ่นตื่นเต้นสุดขีด
"เจ้าเฮ่าจื๊อๆ เร็วเข้า เร็วเข้า กำลังรอเจ้าอยู่พอดี"
เจียงเหวินฮ่าวงุนงง "รอผมทำอะไรหรือ"
เจียงเอ้อเฉิ่นดันเขาไปนั่งข้างๆ เฉินตงเม่ย แล้วค่อยกลับไปนั่งข้างป้าหม่าเช่นเดิม
"ป้าหม่าบอกว่าต้องรอให้เจ้ามาก่อนถึงจะเล่า คนเยอะๆ เล่าแล้วมันสะใจ"
เจียงเหวินฮ่าวเม้มปากยิ้มแล้วพยักหน้า
"ได้เลย ผมสำคัญขนาดนี้เชียว เอาล่ะ เชิญเล่าได้"
ทว่าจู่ๆ เจียงเหวินเฟิงก็ลุกขึ้น
"ผม ผมกลับก่อนดีกว่า"
เจียงเอ้อเฉิ่นผุดลุกยืน คว้าแขนเขาไว้แน่น "เจ้าต้องนั่งฟัง อยู่ช่วยปรบมือให้ป้าหม่าหน่อย ห้ามไป"