เฉินตงเม่ยไม่คิดว่าวันแต่งงานบ้านเจียงจะมากันมากขนาดนี้
นอกจากญาติของบ้านเจียงแล้ว คนในหมู่บ้านก็มาเกือบหมด
ทั้งลานในและลานนอกตั้งโต๊ะรวมกันกว่าสิบกว่าโต๊ะ เลี้ยงแบบโต๊ะเวียนกินไปจนถึงพลบค่ำ ไม่รู้กี่ยก
เจียงเหวินฮ่าวจูงมือเธอไปยกแก้วคารวะญาติผู้ใหญ่เพียงไม่กี่โต๊ะในยกแรก แล้วก็ให้เธอกลับไปรอที่ห้องหอ
แม่สามีเกาหงเสีย พ่อสามีเจียงจื้อเฉียง พี่ชายของสามีเจียงเหวินซง และน้องสะใภ้เจียงเหวินถิงที่กลับมาช่วยงาน ต่างก็ยุ่งอยู่กับการต้อนรับ ยิ้มแย้มกันทุกคน
ตอนพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน เฉินตงเม่ยคุกเข่าคำนับพ่อแม่สามีและเอ่ยเรียกพ่อกับแม่ พ่อสามียิ้มหน้าบาน ส่วนแม่สามีหัวเราะเสียงดังแล้วดึงเธอขึ้นมาด้วยท่าทีกระตือรือร้นมาก
นั่นเป็นครั้งเดียวที่เฉินตงเม่ยได้ใกล้ชิดพ่อแม่สามีก่อนเข้าห้องหอ
ฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว แต่เจียงเหวินฮ่าวก็ยังไม่มา หัวใจของเฉินตงเม่ยเต้นระส่ำ เธอเริ่มรู้สึกปวดท้องน้อยและอยากออกไปเข้าห้องน้ำ
แต่ไม่กล้าออกไป กลัวเจอผู้คนแล้วไม่รู้จะเรียกยังไง
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก
เฉินตงเม่ยดีใจขึ้นมาในใจ นึกว่าเจียงเหวินฮ่าวมาแล้ว
ประตูถูกผลักเข้ามาเบาๆ เกาหงเสียผู้เป็นแม่สามียื่นหน้ายิ้มแย้มเข้ามา “ตงเม่ย แม่เข้ามานะ!”
เฉินตงเม่ยรีบพยักหน้า ประหม่าจนไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ตรงไหน
เกาหงเสียเดินเข้ามา มีเจียงเหวินถิงตามหลังมาติดๆ
ทั้งคู่มีรอยยิ้มบนใบหน้า
“เหนื่อยไหม?” เกาหงเสียขยับเข้ามาใกล้ ถามด้วยความเป็นห่วง สายตามองสำรวจเฉินตงเม่ยขึ้นลง ในใจรู้สึกชอบใจลูกสะใภ้คนนี้มาก
เมื่อสองสามวันก่อนเจียงเหวินฮ่าวกลับมาบอกว่าเฉินอวี้เหมยหนีหายไป ครอบครัวก็โกลาหลกันใหญ่ นึกว่างานแต่งครั้งนี้จะต้องล่มสลายเสียแล้ว แต่เจียงเหวินฮ่าวกลับบอกว่าจะเปลี่ยนไปแต่งกับเฉินตงเม่ย น้องสาวคนรองของเฉินอวี้เหมยแทน
เจียงเหวินฮ่าวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเฉินตงเม่ยที่บ้านสกุลเฉินให้ฟังทั้งหมด
เกาหงเสียฟังแล้วก็โกรธมาก
เธอเองก็เป็นแม่คน หากลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองถูกปฏิบัติเช่นนั้น เธอเองก็คงทนไม่ได้
หลังจากปรึกษากับพ่อของเด็กแล้ว ก็ตกลงตามที่ลูกชายเสนอทันที