เฉินตงเม่ยพูดจบ ก็หมุนตัววิ่งหนี
เพิ่งวิ่งไปได้สองก้าว ก็ถูกเจียงเหวินฮ่าวคว้าเอวรั้งไว้
"คิดจะหนี? จะหนีไปไหน?"
เจียงเหวินฮ่าวพูดอย่างหมั่นไส้ มือซ้ายจับมือขวาของเธอ สอดนิ้วมือเข้าไปประสานกับนิ้วของเธอทีละนิ้ว แล้วกำแน่นไม่ให้เธอสะบัดหลุด
"ไป ไปด้วยกัน!"
หน้าประตูบ้านหม่าเจี้ยนจวิน หวังซิ่วเจินและเฉินอวี้เหมยยืนอยู่ตรงนั้น ทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า
เฉินอวี้เหมยมองไปยังชายร่างสูงใหญ่สวมเสื้อหนังด้านนอก หัวใจพลุ่งพล่าน
ถ้าตอนนั้นนางไม่หนีงานแต่ง ตอนนี้คนที่ถูกเขากอดอยู่ในอ้อมแขนก็ต้องเป็นตัวเอง
เห็นเฉินตงเม่ยถูกเขาดึงบ้างกอดบ้าง ทั้งสองคนเล่นกันอย่างสนุกสนาน นางรู้สึกขัดตาอย่างยิ่ง
นางก้มหน้ามองดูชุดของตัวเอง แล้วมองดูชุดของตงเม่ยตามสัญชาตญาณ
เฉินอวี้เหมยมุมปากกระตุกยิ้มเหยียดอย่างเย้ยหยัน ชุดของตงเม่ยนั้นเหมือนสาวบ้านนอกไม่มีผิด จะมาเทียบกับนางได้อย่างไร
นางสะบัดผมหยิกที่ระอยู่หน้าอกไปข้างหลังอย่างได้ใจ แล้วแกล้งตบฝุ่นบนเสื้อหนังของตัวเองตามมารยาท ในใจยิ่งมั่นอกมั่นใจ
มองดูเรือนร่างอวบอัดที่ห่อหุ้มอยู่ในเสื้อขนสัตว์ภายในเสื้อหนัง ก้มหน้ามองรองเท้าหุ้มส้นของตัวเอง
ชุดของนางทั้งตัวนี้ ยืนคู่กับเจียงเหวินฮ่าวถึงจะเหมาะสม
ส่วนเฉินตงเม่ยน่ะเหมือนอะไร ห่อตัวเสียแน่นหนาจนไม่มีเสน่ห์ของผู้หญิงเลยสักนิด
นางคิดว่า แค่เจียงเหวินฮ่าวมองนางอีกสักครั้ง ต้องชอบนางแน่
ถ้าได้กลิ้งกับเขาบนเตียงสักยก ด้วยวิชาที่นางเรียนมา ต้องทำให้เขาหยุดไม่ได้แน่