เจียงเหวินฮ่าวฟังจบโดยไม่ขมวดคิ้วสักนิด เขาเพียงแค่แตะไหล่ของตงเม่ยเบา ๆ
"แม่กับพี่ใหญ่ช่างน่าขยะแขยงจริง ๆ ผมไม่รู้จะพูดยังไงกับพวกคุณแล้ว!"
"ถึงคุณจะไม่ชอบตงเม่ย ก็ไม่ควรใส่ร้ายเธอแบบนี้ คุณบอกว่าเธอเคยถูกไอ้หลิวจื่อหม่าจากในหมู่บ้านทำมิดีมิร้าย นี่มันใช่คำพูดของคนหรือเปล่า?"
"วันนี้ผมขอประกาศตรงนี้เลย นับจากวันนี้ไป ผมไม่มีแม่ยายอย่างคุณอีกแล้ว ตงเม่ยก็จะไม่มีครอบครัวแม่อีก ต่อไปผมกับตงเม่ยจะไม่กลับไปเยี่ยมพวกคุณเด็ดขาด!"
พูดจบ เขาก็ก้มลงมองเฉินตงเม่ยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา "แบบนี้ได้ไหม?"
เฉินตงเม่ยตัวสั่นน้อย ๆ เธอหลับตาพร้อมพยักหน้า
แม่ทุบตีดุด่าเธอ เธอยอมรับหมด
แต่แม่กลับแค่ต้องการให้เธอเลิกกับเจียงเหวินฮ่าว เพื่อเปิดทางให้พี่ใหญ่ได้อยู่กับเหวินฮ่าว แม่จึงดูถูกเหยียดหยามเธอถึงเพียงนี้
ไอ้อันธพาลหลิวจื่อหม่านั่น มันเคยคิดร้ายกับเธอจริง แต่เธอก็ใช้กระบวยตักมูลสัตว์ไล่มันจนหนีไป
ความเจ็บปวดที่รุนแรงที่สุด มาจากแม่ผู้ให้กำเนิด
ความอาลัยอาวรณ์สุดท้ายที่เฉินตงเม่ยมีต่อแม่ในใจ ได้เลือนหายไปอย่างสิ้นเชิง
"เหวินฮ่าว คุณต้องเชื่อแม่ผมนะ เรื่องนี้เป็นความจริง ฉัน..."
เฉินอวี้เหมยร้อนใจจนทนไม่ไหว เมื่อเห็นเจียงเหวินฮ่าวปกป้องตงเม่ยถึงเพียงนั้น ก็แค้นจนกัดฟันกรอด
"เฉินอวี้เหมย ตัวคุณเองกลายเป็นของเสียแล้วยังจะมาดูถูกคนอื่น เสื้อผ้าที่คุณสวมอยู่ ถ้าผมเดาไม่ผิด คุณคงซื้อมาจากร้านเล็ก ๆ ในอำเภอ ร้านนั้นเขาขายของเหลือเกรดจากทางใต้โดยเฉพาะ ดูแป้งที่คุณทาหน้าสิ ขูดด้วยมีดหลาย ๆ ชั้นยังไม่หมดเลย แล้วดูกางเกงกับรองเท้าคุณอีก ตอนนี้มันฤดูอะไรกัน คุณใส่กางเกงฤดูร้อนกับรองเท้าส้นสูง คิดว่าตัวเองสวยนักเหรอ!"