เฉินหงอิงตะลึงไปแล้ว
นางมองเฉินอวี้เหมยอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
คาดไม่ถึงเลย กลิ่นเสี่ยวปิงลอยออกมาจากเรือนตะวันออกจริง ๆ!
เดิมที เฉินอวี้เหมยแอบซ่อนตัวในเรือนตะวันออกกินเสี่ยวปิง
นางหิวจนแสบท้อง เมื่อครู่ถามหวังซิ่วเจินว่าในบ้านมีหมั่นโถวไหม นางอยากกินสักหน่อยรองท้อง
ผลปรากฏว่านางบอกว่าไม่มี บอกให้อดทน อีกเดี๋ยวกินข้าวเที่ยง
เพียงหันหลังกลับ พวกนางกลับหลบในเรือนตะวันออกกินเสี่ยวปิง
ร่างเฉินหงอิงโอนเอน แทบตั้งมั่นอยู่ไม่อยู่
เฉินอวี้เหมยไม่รู้เรื่องที่ตนกับแม่แอบกินเสี่ยวปิงนั้นถูกเปิดโปงแล้ว กลับส่งเสียงถามลอย ๆ ว่า “ใคร ใครตามหาฉัน”
พลางเอ่ย สายตานางกวาดไปทางหน้าประตู
เมื่อเห็นชัดว่าผู้มาเยือนคือใคร นัยน์ตานางหรี่ลง สีหน้าพลันเย็นชืด
“เป็นเจ้านี่เอง? เจ้ามาทำไม”
เฉินอวี้เหมยยืนอยู่หน้าห้องโถงใหญ่ ถามด้วยความเดือดดาล
เสี่ยวเหลียนยิ้มน้อย ๆ “เจ้ามานี่หน่อย ข้ามีเรื่องจะบอก พูดจบข้าก็ไป!”
“ระหว่างข้ากับเจ้า ไม่มีอะไรให้ต้องพูด! เจ้าไปเสียเถิด อย่ามาหาข้า”
เฉินอวี้เหมยกล่าวจบ ไม่อยากสนใจนางอีก หันกายเตรียมกลับเรือนตะวันออก
“ระหว่างเจ้ากับข้าไม่มีอะไรให้พูด เช่นนั้นเมื่อวานเจ้ากับหวงหย่งไปทำอะไรที่โรงร้างท้ายหมู่บ้านเล่า”
น้ำเสียงเสี่ยวเหลียนพลันเย็นชืด เสียงไม่ดัง แต่ทุกถ้อยคำกลับแทรกเข้าหูเฉินอวี้เหมยอย่างชัดเจน
เฉินอวี้เหมยหันขวับมองนาง “เจ้า…”
เฉินหงอิงยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น
เด็กสาวคนนี้เอ่ยถึงหวงหย่ง ไม่แน่ว่าอาจเป็นสาวต่างถิ่นที่หวงหย่งพากลับมา