เสียงฝีเท้าดังขึ้น เจียงเหวินฮ่าวหันขวับกลับมา พลางดันตัวเฉินตงเม่ยไปด้านหลังเต็มมือ
เฉินอวี้เหมยเห็นเขาจ้องตาค้างใส่ตน ก็ใจสั่นวูบ ก้าวพรวดเข้าไปคว้าแขนท่านป้าไว้
น้ำตาร่วงพรูลงในชั่วพริบตา
"ป้า เมื่อกี้ข้ากับแม่ตั้งสติไม่ทัน เป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ควรคิดวกวนไปเอง ข้าแค่รู้สึกปวดใจ ที่นึกว่าจะสลับกลับมาได้ แต่ดูท่าทางตอนนี้ คงสลับคืนไม่ได้แล้ว"
เฉินอวี้เหมยคิดทบทวนรวดเร็วมากในเสี้ยวขณะ
ตงเม่ยตอบโต้รุนแรงปานนั้น ถึงขั้นจะตัดขาดกับทางบ้านแม่ เจียงเหวินฮ่าวเองก็เอาแต่ปกป้องเฉินตงเม่ย ถ้านางยังแข็งกร้าวยื้อตัวเจียงเหวินฮ่าวต่อไป ย่อมต้องลงเอยไม่ดีแน่
ดังนั้นนางจึงกลับลำทันที
ยังไงเสียข้างนอกก็ผ่านความลำบากมามาก นางเองก็เรียนรู้ที่จะอ่อนแข็งได้ตามสถานการณ์
บางเรื่องเร่งรัดไม่ได้ ต้องค่อย ๆ เป็นไป
นางหันไปบอกเฉินตงเม่ย "ตงเม่ย ดูเหมือนเจียงเหวินฮ่าวจะดีกับเจ้าจริง ๆ ข้าแกล้งลองใจเขาแบบนั้น เขาก็ยังปากแข็งไม่ยอม อย่างนี้ข้าก็เบาใจแล้ว เจ้าเองก็วางใจเถิด ข้าจะไม่สลับกับเจ้าหรอก ข้าแค่ตั้งใจพูดแบบนั้น ก็แค่อยากดูว่าเหวินฮ่าวเป็นอย่างไร"
"เขาดีมาก ต่อจากนี้เจ้าก็อยู่กินกับเขาให้ดี ๆ ! เจ้าอย่าไปโกรธแม่กับข้าเลย แม่เองก็ร่วมมือกับข้าลองใจพวกเจ้า เราสองพี่น้องสายเลือดเดียวกัน แม่ก็แม่แท้ ๆ ของเจ้า ทางเราจะทำร้ายเจ้าได้ยังไง !"
เฉินอวี้เหมยกัดฟันครูด แล้วคลี่ยิ้มกล่าวคำพวกนี้
หวังซิ่วเจินโถมตัวเข้ามา สีหน้าเหลือเชื่อเต็มประดา อ้าปากจะถาม