พอได้ซดน้ำซุปคำแรก ถึงได้รู้ว่าตัวเองหิวแค่ไหน
ดื่มซุปไก่ติดกันสองถ้วย แล้วยังกินบะหมี่เนื้อไปอีกเกือบชาม
กินเสร็จพลันรู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมา
บะหมี่เนื้อกับซุปไก่ที่เหลือเก็บไว้ไม่ได้ เจียงเหวินฮ่าวจัดการเรียบทั้งหมด
เฉินตงเม่ยไม่ได้ออกจากบ้านเลยสามวัน
สามวันนี้ นอกจากลุกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำแล้ว ก็แทบจะใช้ชีวิตอยู่บนเตียงทั้งนั้น
สามวันมานี้ ไม่ว่าเช้าสายบ่ายค่ำ ขอแค่เธอฟื้นแรงขึ้นมาหน่อย เจียงเหวินฮ่าวก็จะตามตื๊อเธอทันที
เธอร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง ปกติไม่เคยด่าใครเลย ถึงขั้นหลุดปากด่าเจียงเหวินฮ่าวออกไปสองคำ
"เหวินฮ่าว ความดีแต่ก่อนของนายแค่เสแสร้งทั้งนั้น! ฉันจะกลับบ้าน กลับบ้านแล้วนายก็ไม่กล้ารังแกฉันแบบนี้แล้ว ฉันจะไปฟ้องแม่"
เฉินตงเม่ยทั้งร้องไห้ทั้งกล่าวหาฟ้องร้องเขา
แต่เจียงเหวินฮ่าวได้แต่กอดเธอไว้แน่น หอมแก้มพลางโอ๋พลาง แต่เรือนกายนั้นหาได้ปรานีไม่
"ได้ อยากฟ้องยังไงกลับไปค่อยว่ากันทีหลัง!"
เขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เธอปรับตัว เปลี่ยนเสียงฟ้องร้องของเธอให้กลายเป็นเสียงครางที่ควบคุมไม่ได้
แค่ตัวเขาเองมีความสุขยังไม่พอ เขาอยากให้เธอมีความสุขด้วย
เห็นเธอมีความสุข เขาก็จะยิ่งสุขใจกว่าเดิม
เขาใช้เวลาสามวัน เพื่อให้ตงเม่ยปรับตัวกับเขา
จนท้ายที่สุด สามารถควบคุมสถานการณ์ของตงเม่ยได้อย่างช่ำชอง ให้เธอค่อย ๆ ปรับตัว และไม่ต่อต้านเรื่องนี้อีกต่อไป
จนถึงวันที่สี่ เจียงเหวินฮ่าวก็ยอมผ่อนปรนในที่สุด บอกว่าจะพาเธอไปซื้อของ แล้วค่อยไปเยี่ยมท่านป้ากับอาเซ่าจิ่ว
คราวนี้ตั้งแต่เที่ยงคืน เขาไม่รบกวนเธออีก ปล่อยให้เธอนอนหลับเต็มอิ่ม พักผ่อนให้หายเหนื่อย