เจียงเหวินฮ่าวพยักหน้า “ต่อไปถ้าจะให้อะไรพี่ใหญ่ ให้ข้าเป็นคนให้ หรือไม่เจ้าก็ยกให้พ่อแม่ ให้พวกท่านเป็นคนให้!”
เฉินตงเม่ยก้มหน้าเหมือนเด็กทำผิด เสียงก็เบาลง
“ขอโทษ ข้าจะระวังต่อไป! ข้า…”
เฉินตงเม่ยรู้สึกผิดอย่างมาก
เจียงเหวินฮ่าวมองท่าทางของนางแล้วอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ จึงกอดนางไว้แล้วกลิ้งขึ้นไปบนเตียง
เฉินตงเม่ยตกใจ แล้วก็รู้ว่าเขาแกล้ง จึงโกรธขึ้นมา
นางกำลังจะเอ็ดเขา ก็ถูกเขากดลงบนเตียง รัดแน่น ริมฝีปากถูกเขาปิดกั้นทันที
เจียงเหวินฮ่าวจูบหอมอย่างเอร็ดอร่อย ส่งเสียงดังเกินจริง แล้วเงยหน้ายิ้มมองนาง
“วันนี้เห็นเจ้ากินถังหูลู่ ข้าก็อยากกินปากเจ้า อดกลั้นมาตลอดทาง”
พูดพลางเขาก็ประคองใบหน้านาง พินิจพิศดู
“ตงเม่ย เจ้านี่หน้าตาดีจริง ๆ ยิ่งมองยิ่งงาม ข้าดีใจนักที่ได้แต่งกับเจ้า เมื่อกี้เจ้าไม่ได้ทำผิด แค่ทำให้ข้าประหลาดใจ
เมื่อกี้ข้าบอกพี่ใหญ่แล้ว ต่อไปเจ้าให้อะไรเขา เขาต้องรับ ห้ามปฏิเสธ ถ้าเขาปฏิเสธ ข้าจะไปเอาความกับเขา”
ริมฝีปากของเฉินตงเม่ยแดงระเรื่ออิ่มเอิบ ถูกเขาจูบจนแวววาว
ยามนี้ ริมฝีปากแดงแย้มเล็กน้อย เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดบางส่วนแวบหนึ่ง แววตาแฝงความเขินอายและหวาดหวั่น ใต้แสงตะเกียงน้ำมันสลัวงดงามราวกับภาพฝัน
ปลายจมูกของเขาแตะกับปลายจมูกของนางแผ่วเบา ลมหายใจของทั้งสองพัวพันกัน
เฉินตงเม่ยถูกเขาทำเอาสะลึมสะลือ ทั้งร่างอ่อนนุ่มว่าง่าย