เจียงเอ้อเฉิ่นหน้าด้านไม่ยอมไป พร้อมรอยยิ้มอ้อนขอเกาหงเสีย
“พี่สะใภ้ใหญ่ ให้ข้าดูหน่อยเถอะ ไม่ได้ดูสักที ใจข้าคันยุบยิบไปหมด”
เกาหงเสียกำลังจะปฏิเสธ เจียงเหวินฮ่าวก็พูดขึ้นว่า “ท่านแม่ ให้อาเฉิ่นรองดูเถอะ ไม่ให้นางดู คืนนี้นางคงนอนไม่หลับแน่!”
เกาหงเสียและเจียงเอ้อเฉิ่นต่างชะงักไป
เกาหงเสียคาดไม่ถึง ส่วนเจียงเอ้อเฉิ่นตื่นเต้นจนหน้าเครียด
เจ้าเฮ่าจื๊อคุยด้วยง่ายขนาดนี้ แถมยังเป็นห่วงนางจะนอนไม่หลับอีก
แบบนี้ยิ่งทำให้คนใจคอไม่ดี
เฉินตงเม่ยยืนอยู่ข้างเจียงเหวินฮ่าว ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร
เจียงเหวินฮ่าวเปิดถุงหิ้วออก แล้วเริ่มหยิบของข้างในออกมาทีละอย่าง
เจียงเอ้อเฉิ่นพรวดเข้าไปใกล้ทันที ดวงตาเบิกโพลงจ้องมอง
ส่วนเกาหงเสียหันหลังเดินเข้าบ้านไป
“อ๊ะ! นี่มันลูกอมผลไม้นี่นา มีทั้งแบบกลม แบบเหลี่ยม แล้วยังมีแบบส้มอีก!”
เจียงเอ้อเฉิ่นยื่นมือจะจับ แต่ถูกเจียงเหวินฮ่าวปัดป้องไว้
“โหย่! นี่อะไรน่ะ? ขนมปังกรอบหรือเปล่า? ทำไมเป็นรูปทรงนี้ อ๊ะ! เจ้าเฮ่าจื๊อเอ๊ย รูปหมีน้อย กระต่ายน้อย แล้วยังมีม้าตัวเล็กอีก นี่มันของหลอกเด็กไม่ใช่รึ? เจ้าจะเอานี่ไปหลอกเมียเจ้าหรือไง!”
เจียงเอ้อเฉิ่นตื่นตระหนกตกใจ ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงเหวินฮ่าวปัดป้องได้เร็ว นางต้องบี้ชิมสักสองชิ้นแน่
“นี่มัน… ซานจาแผ่น! เจ้าเฮ่าจื๊อเอ๊ย เจ้านี่มันผลาญเงินจริงๆ บนเขามีผลซานจาตั้งเยอะแยะ ซื้อแบบนี้ไม่เสียเงินเปล่าหรือ?”
เจียงเอ้อเฉิ่นมองจนน้ำลายหก อยากจะคว้าเอาไปซุกไว้ในกระเป๋ากินสักกำมือ
เจียงเหวินฮ่าวเอามือป้องห่อกระดาษไว้แน่นหนา “เมียข้าหากกินแน่นเกินไป ก็กินนี่ช่วยย่อย ดีจะตาย!”