“คุณคือ...”
แม่นางเหอฮวาเห็นเฉินอวี้เหมยที่หน้าประตู ก็ขมวดคิ้วทันที
ผู้หญิงคนนี้ นางไม่รู้จัก
แม่นางเหอฮวาพูดพลางหันไปมองเฉินจิ้งโดยไม่รู้ตัว
เฉินจิ้งเห็นสีหน้าไม่ดีของแม่นางเหอฮวา ก็รู้สึกสะใจ
“ป้าหลี่ มาหาท่านลุงของฉันหรือคะ ท่านดูเหมือนจะอยู่ในบ้าน เชิญเข้าข้างในได้เลยค่ะ”
พูดจบก็ยื่นมือไปทางเฉินอวี้เหมย
“จัดการเรื่องเสร็จแล้วหรือ?”
เฉินอวี้เหมยเปิดประตูเห็นเฉินจิ้งกับหญิงแปลกหน้ายืนอยู่หน้าประตูก็ตกใจ
พอมองดี ๆ หญิงแปลกหน้าผู้นี้ไม่ใช่ภรรยาของเลขาพรรค ก็โล่งใจขึ้นมาทันที
“เสร็จแล้ว ท่านลุงบอกว่าจะช่วยถามให้ ไปกันเถอะ กลับกัน”
เฉินอวี้เหมยและเฉินจิ้งจากไป
แม่นางเหอฮวายืนอยู่หน้าบ้านผู้ใหญ่บ้าน มองเงาร่างของพวกนางอยู่นาน
เฉินจิ้งเดินมาถึงมุมกำแพง เหลียวหลังกลับไปมอง
เห็นแม่นางเหอฮวายังคงยืนเหม่ออยู่ตรงนั้น ก็เอามือปิดปาก รู้สึกสะใจเป็นอย่างยิ่ง
“หัวเราะอะไรน่ะ?”
เฉินอวี้เหมยถามด้วยความสงสัย
“ข้าจะบอกให้นะ ผู้หญิงคนนั้น เป็นแม่ม่าย นางก็คือคนที่ข้าเคยเล่าให้เจ้าฟัง หลังจากสามีนางตาย นางก็ไม่ได้แต่งงานใหม่ ต่อมาก็ไปยุ่งเกี่ยวกับท่านลุงของข้า แม้แต่พี่สะใภ้ใหญ่ก็รู้เรื่องนี้ ชาวบ้านหลายคนก็รู้ แต่แค่ไม่มีใครพูดต่อหน้าธาตุแท้”
เฉินจิ้งกระซิบงึมงำ
“ให้ตายสิ! เก่งขนาดนี้เชียว! ถ้ารู้งี้ข้าจะจ้องมองให้มากกว่านี้”
เฉินอวี้เหมยหยุดฝีเท้า ถอยหลังกลับไปสองก้าว มองไปทางหน้าบ้านของผู้ใหญ่บ้าน
แม่นางเหอฮวากลับไปแล้ว
“จริงสิ อวี้เหมย เจ้าให้ท่านลุงของข้าช่วยอะไรหรือ?”