ภายในลานเงียบลงชั่วขณะ
หนิวเสี่ยวเจวียนหยุดเดินเช่นกัน ตั้งใจฟังเสียงจากในลาน
ผ่านไปครู่ใหญ่ เฉินอวี้เหมยจึงเอ่ยขึ้น
“เอ้อร์หย่า เรื่องโทรกลับบ้านนี่ เธอเป็นคนเสนอหรือเสี่ยวเจวียนเสนอ?”
เอ้อร์หย่ารีบตอบ “ฉันเป็นคนเสนอเองค่ะ พี่อวี้เหมย ไหน ๆ พวกเราก็มาถึงที่นี่แล้ว ต่อให้แม่กับคนอื่น ๆ รู้ก็ไม่เป็นไร ยังไงพวกเขาก็ไม่รู้หรอกว่าฉันอยู่ที่ไหนกันแน่
บอกให้พวกเขารู้ไว้ จะได้รู้ว่าพวกเราไม่ได้หายไปไหน แค่มาหยางซือเท่านั้นค่ะ”
เฉินอวี้เหมยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วพยักหน้า
“เอ้อร์หย่าพูดถูก! พวกเราควรโทรกลับไปบอกให้ที่บ้านสบายใจ
เอาอย่างนี้ วันนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้...พรุ่งนี้พี่จะพาพวกเธอออกไปโทรศัพท์”
ตอนนี้เกือบสี่ทุ่มแล้ว ดึกจริง ๆ
เอ้อร์หย่ายิ้มพลางพยักหน้า
“ได้ค่ะ พี่อวี้เหมย ฉันฟังพี่”
พูดจบก็หันไปมองเสี่ยวเจวียนที่เพิ่งลงมาจากชั้นบน
“เสี่ยวเจวียน พี่อวี้เหมยบอกว่าพรุ่งนี้จะพาพวกเราไปโทรศัพท์”
เวลานี้ผู้ใหญ่บ้านคงเข้านอนไปแล้ว
ในหมู่บ้านยังไม่มีไฟฟ้า ชาวบ้านเองก็ไม่อยากเปลืองน้ำมันตะเกียงกับเทียนโดยไม่มีเหตุจำเป็น พอตกกลางคืนจึงรีบเข้านอนกันแต่หัวค่ำ
“เสี่ยวเจวียน ซิ่งฮวา มาหาพี่หน่อย”
เฉินอวี้เหมยยิ้มพลางกวักมือเรียกหนิวเสี่ยวเจวียน แล้วเงยหน้าตะโกนเรียกซิ่งฮวาที่อยู่ชั้นบน
ซิ่งฮวาวิ่งลงมาจากชั้นบนอย่างกระตือรือร้น ก่อนตามหนิวเสี่ยวเจวียนเข้าไปในห้องของเฉินอวี้เหมย
เมื่อปิดประตูแล้ว เฉินอวี้เหมยก็ให้ทั้งสามคนนั่งลง
“ตอนที่พี่ออกไปเมื่อกี้ พี่ไปจัดการเรื่องงานให้พวกเธอ พวกเธอเพิ่งมา ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้บ้าง พรุ่งนี้กลางคืนให้ลองดูก่อน พอลองแล้วค่อยจัดงานให้เหมาะสม”