แม้แรกเห็นจะชวนให้ไม่อยากเชื่อก็ตาม
แต่หนิวเสี่ยวเจวียนจำได้ทันที
คนที่เดินโซเซเข้ามา ก่อนโผซบอกพี่อวี้เหมยแล้วร้องไห้ คือพี่เฉินจิ้ง
เมื่อวานเธอยังดูกระฉับกระเฉง คุยกับพวกเธอด้วยรอยยิ้ม
แต่แค่หายไปทั้งคืน พอกลับมาเช้านี้ก็กลายเป็นสภาพนี้แล้ว!
ท่าทางของเธอดูชัดเจนเหมือนถูกใครซ้อมมา
เฉินจิ้งเจ็บปวดไปทั้งตัว ร้องไห้จนร่างในอ้อมแขนเฉินอวี้เหมยสั่นเทา
“อวี้เหมย พี่เถี่ยไม่ใช่คน! ทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนั้น ฉันนึกว่าเขาชอบฉัน ยังคิดว่าจะได้อยู่กับเขา… ฮือ ๆ ๆ แต่…
เมื่อคืนตอนแรกทุกอย่างยังดี ๆ อยู่เลย ต่อมา…ต่อมาคนนั้นก็เหมือนคนบ้า ตบหน้าฉันไม่ยั้ง เขา…เขาตบฉันทำไม?
อวี้เหมย ฉัน…”
เฉินอวี้เหมยรีบยกมือปิดปากเฉินจิ้ง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เอ้อร์ยาอยู่ข้าง ๆ ส่วนหนิวเสี่ยวเจวียนกับซิ่งฮวายืนอยู่ตรงประตูโรงครัว
ถ้าปล่อยให้เฉินจิ้งพูดต่อไป สาว ๆ ทั้งสามคนคงถูกทำให้ตกใจหนีไปแน่
“เฉินจิ้ง ไปห้องฉันก่อน แล้วค่อย ๆ คุยกัน”
เฉินจิ้งถูกเธอปิดปากพลางประคองให้เดินไปข้างหน้า จึงไม่ค่อยพอใจนัก
เธอแทบจะทรมานตายอยู่แล้ว เฉินอวี้เหมยยังมาปิดปากเธออีก
แต่เธอก็ไม่มีแรงเหลือเท่าไรจริง ๆ
เฉินอวี้เหมยออกแรงดึงเธอไปยังห้องของตัวเองที่ชั้นหนึ่งโดยตรง
“เสี่ยวเจวียน เอ้อร์ยา พวกเธอสามคนกินข้าวกันก่อน ตักโจ๊กน้ำข้าวของพี่เฉินจิ้งทิ้งไว้ให้เย็นหน่อย เดี๋ยวฉันกลับมาเอา”
เอ้อร์ยายืนตาค้างอยู่ในลานบ้าน
ตอนนั้นเองเธอถึงได้สติ