"ท่านป้า!"
เฉินตงเม่ยเห็นท่านป้าพูดว่าไม่ต้องให้ตนคอยปรนนิบัติดูแล ใจก็ปวดร้าวขึ้นมา
นางรู้สึกมาตลอดว่าท่านป้าเข้าใจนางและอยู่ข้างนาง
"ท่านป้า ท่านต้องการให้ข้ากลับไปช่วยจริง ๆ หรือ?"
ในดวงตาของนางมีทั้งความเจ็บปวดและความน้อยใจ
เฉินหงอิงถอนหายใจ "ตงเม่ย ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็เป็นพ่อแม่ของเจ้า พวกเจ้าเป็นสายเลือดเดียวกัน กระดูกหักยังมีเอ็นยึดไว้"
หากเป็นเมื่อก่อน เฉินตงเม่ยคงยอมจำนนเพื่อรักษาความสัมพันธ์
แต่หลังจากเรื่องเมื่อวาน ท่าทีของคนบ้านเจียงที่ปกป้องนางอย่างแข็งขันทำให้นางมีพลังขึ้นในใจ
และก็มีความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว
อีกอย่าง เมื่อวานนางก็ใช้ไม้ซักผ้าตีคนไปแล้ว
หลังจากตีเสร็จก็ไม่มีใครมาคิดบัญชีกับนาง
คนตระกูลโจวตอนนี้เห็นพวกนางกลับทำตัวเกรงใจ ไม่กล้าพูดจาไร้สาระอีก
นางรู้ดีว่านั่นเป็นเพราะคนบ้านเจียงไม่ใช่คนที่จะหาเรื่องด้วยได้ง่าย ๆ
สิ่งนี้ทำให้นางรับรู้ถึงกฎข้อหนึ่ง
นั่นก็คือ ต่อเมื่อเจ้าเท่านั้นที่ไม่ใช่คนหาเรื่องง่าย คนอื่นถึงจะไม่กล้ารังแกเจ้า
"ท่านป้า ตลอดหลายปีมานี้ข้าใช้ชีวิตแบบไหนท่านก็รู้ หากจะว่าข้าติดค้างพ่อแม่ ในช่วงหลายปีนี้ ข้าทำงานที่บ้าน ก็ชดใช้หมดตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว คราวนี้พี่สาวของข้าหนีกลางดึก ถ้าข้าไม่ยอมแต่งเข้ามา พ่อแม่ของข้าก็ต้องชดใช้ให้บ้านเจียงห้าร้อยกว่าหยวน นี่ก็นับว่าข้าช่วยเหลือพ่อแม่เช่นกัน"
"แต่เจ้าก็เห็นแล้วว่าตอนนี้เจ้ามีความสุขแค่ไหน เจ้าควรจะขอบคุณพ่อแม่ของเจ้า!"
เฉินหงอิงพูดพลางยิ้ม คิดจะเปลี่ยนความคิดของตงเม่ยให้ได้