หม่าเจี้ยนจวินหันกลับมามองหวังซิ่วเจิน
“ไปเรียกมาเถอะ รอเขากลับมา จะได้จัดการพร้อมกันเลย หลายปีมานี้พวกแกทำอะไรกับหงอิงไว้บ้าง ฉันจะคิดบัญชีกับพวกแกทีละเรื่องๆ”
เฉินอวี้เหมยชะงัก มองมารดาอย่างร้อนใจ
“แม่ จะทำยังไงดี ดูท่าลุงเขยจะไม่ปล่อยพวกเราไปแน่! หนูจะไปเรียกพ่อดีไหม”
หวังซิ่วเจินมือสั่นไม่หยุด พูดจาติดๆ ขัดๆ
“นี่… นี่จะทำยังไงดี”
พูดจบ เธอมองไปยังกลุ่มคนที่มุงดูอยู่หน้าประตู
“พี่สะใภ้หนิว เธอ…”
ป้าหนิวหน้าซีดเผือดเอ่ยขึ้น “ซิ่วเจิน เธอก็คุยกับลุงเขยดีๆ สิ เป็นญาติกันทั้งนั้น อย่าทำอะไรให้ถึงที่สุดเลย!”
พูดจาสวยหรู แต่คนไม่ยอมขยับไปไหน
คนอื่นๆ ก็ได้แต่มอง ไม่มีใครออกมาพูดอะไร
หวังซิ่วเจินหันไปมองพี่สะใภ้ใหญ่
โจวลี่ฮวาหน้าซีดถอยหลังสองก้าว เอาเฉินอวี้หงกำบังไว้ด้านหลังแน่น กลัวทั้งตัวเองและลูกสาวจะโดนซ้อมไปด้วย
หวังซิ่วเจินสิ้นหวัง
หม่าเจี้ยนจวินที่ผอมบางในวันธรรมดา ตอนนี้ยืนอยู่ในลานบ้าน ราวกับยักษ์ใหญ่ที่สูงตระหง่าน น่ากลัวสำหรับนาง
“ลุงเขย มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันดีๆ อย่าโกรธไปเลย ฉันพูดอะไรผิดไปบ้าง”
น้ำเสียงนางอ่อนลง หน้าตามีรอยยิ้ม
เปลี่ยนเป็นคนยืดหยุ่นได้ในพริบตา
พูดพลางผลักเฉินอวี้เหมย “เร็วเข้า! วันนี้ลุงอันให้ยาป้าแกไว้ ตอนป้าแกกลับลืมเอาไป”
เฉินอวี้เหมยฟังคำแม่ รีบวิ่งไปเอายาที่ห้องทิศตะวันออก
ออกมาแล้ว เดินไปหยุดห่างจากหม่าเจี้ยนจวินสามก้าว ยื่นมือส่งยาให้