หลินเทียนชะงักงันไปทั้งร่าง ไม่อาจตั้งสติได้อยู่นาน
「ซื้อชีวิตงั้นหรือ?」
「กู้หมิง... นี่นายหมายความว่ายังไง?!」
「ไม่ได้บอกว่าจะปล่อยฉันไป ถ้าซื้อสัตว์อสูรคู่ใจของนายหรือไง?」
กู้หมิงเหลือบมองหลินเทียน สีหน้าเป็นปกติ
「ฉันไม่เคยพูดว่าจะปล่อยพวกนายไป」
「อีกอย่าง เมื่อครู่ฉันแค่บอกราคาของเสี่ยวเฮย ยังไม่ได้ตกลงซื้อขายสักหน่อย」
「ยิ่งไม่เคยบอกด้วยว่าต้องซื้อขายให้เสร็จสิ้น」
「นายพาคนมาล้อมฉัน ทำร้ายสัตว์อสูรคู่ใจของฉันจนบาดเจ็บสาหัส แล้วยังกล้าลงมือกับผู้ตรวจการหลิ่ว... เรื่องนี้」
「ต้องคิดบัญชีกันอีกที!」
「ชีวิตของหลินหู ห้าล้านเหรียญหัวหยวน」
「ถ้าไม่จ่าย ฉันจะฆ่ามันเดี๋ยวนี้」
「ส่วนชีวิตของนาย」
「คิดห้าล้านเหมือนกัน แถมโอสถชำระไขกระดูกขั้นสองอีกหนึ่งเม็ด」
เขากอดอก น้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กน้อย
หลินเทียนตัวสั่นอย่างรุนแรง ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะตะโกนลั่น
「รวมทั้งหมดสิบล้าน!」
「ฉันจะไปมีเงินมากขนาดนั้นได้ยังไง!」
「นี่มันกรรโชกทรัพย์ชัด ๆ!」
ในที่สุดเขาก็เข้าใจทุกอย่าง
เรื่องขายสัตว์อสูรคู่ใจอะไรกัน
มันเป็นแค่ฉากบังหน้าชั้นแรกเท่านั้น
อีกฝ่ายเริ่มจากใช้เรื่องซื้อขายสัตว์อสูรรีดเงินก้อนหนึ่ง เพื่อหยั่งเชิงดูฐานะของเขา
จากนั้นก็ใช้ชีวิตเป็นเครื่องต่อรองรีดเงินก้อนที่สอง!
นี่คิดจะกินเขาให้เกลี้ยงทั้งเนื้อทั้งกระดูก!
「กรรโชกทรัพย์งั้นหรือ?」
กู้หมิงยิ้มเยาะ
「ตอนนายพาคนบุกโรงเรียน แย่งสัตว์อสูรคู่ใจของฉัน ทำไมไม่พูดว่าตัวเองกำลังกรรโชกทรัพย์ล่ะ?」
「พอมีดจ่อคอนายแล้วค่อยพูดเรื่องนี้กับฉันหรือ?」
เขาหันหลังให้ สีหน้าเหมือนเสียดายอยู่บ้าง
「ช่างเถอะ」
「ฉันยอมเสียเปรียบหน่อยก็ได้」
「ถ้านายไม่มีเงินจริง ๆ ฉันมีทางเลือกอื่นให้」