หม่าเสียนั่งมึนงงอยู่กับที่ สมองอื้ออึงไปหมด
เสียงประกาศปิดการประมูลเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในโถง
ไม่ใช่สิพี่ใหญ่ ยอมแพ้แค่นี้เลยเหรอ?
ไม่สู้ราคาเพิ่มอีกหน่อยหรือไง?
ตามบทในนิยายแล้ว
ถ้าจู่ ๆ มีคนยอมจ่ายเงินซื้อของเก่าที่ไม่มีใครรู้จัก
นั่นก็แปลว่าของชิ้นนั้นต้องเป็นสมบัติล้ำค่าแน่ ๆ!
ถึงตัวเองจะไม่มีวิธีไขความลับ แต่ก็ไม่ควรปล่อยให้คนอื่นได้ไปง่าย ๆ แบบนี้สิ
แล้วผลล่ะ?
กู้หมิงยอมแพ้ไปดื้อ ๆ!
แล้วจะให้ฉันทำยังไง?
หมายความว่าฉันต้องจ่ายห้าแสน ซื้อกิ่งไม้ผุ ๆ นี่งั้นเหรอ?
เขาหันไปมองกู้หมิง
อีกฝ่ายเอนหลังพิงเก้าอี้ มองเขาด้วยสีหน้าสะใจ
สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่หม่าเสีย เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นไม่ขาดสาย
“โห เล่นจนพลาดเองซะแล้ว!”
“กะจะหลอกคนอื่นแท้ ๆ สุดท้ายไอ้หนุ่มนั่นกลับไม่เอาซะงั้น!”
“ห้าแสนซื้อกิ่งไม้ผุ ๆ มาได้ หม่าเสียคงได้แต่แอบร้องไห้แล้วล่ะ!”
“แปลกนะ ทำไมไอ้หนุ่มนั่นถึงไม่สู้ราคาต่อแล้วล่ะ? เห็นมั่นใจขนาดนั้น น่าจะรู้วิธีแก้ปริศนาของสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอ?”
“ใครจะไปรู้! บางทีอาจเป็นคนโง่ที่มีเงินเหลือ ซื้อมาเล่น ๆ ก็ได้!”
หม่าเสียฟังเสียงหัวเราะเยาะรอบตัว ใบหน้าซีดเผือด จมดิ่งสู่ความสงสัยในตัวเองทันที
เงินหัวเซี่ยห้าแสนไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย!
เงินก้อนนี้เอาไปซื้อยาลูกกลอนขั้นสองได้ตั้งหลายเม็ด!
แต่ตอนนี้เขากลับเอาเงินทั้งหมดมาแลกกับกิ่งไม้ผุ ๆ กิ่งเดียว!
ดวงตาของหม่าเสียแดงก่ำ เขาตะโกนใส่กู้หมิง
“แกจงใจใช่ไหมวะ!”
กู้หมิงกอดอก สีหน้าเรียบเฉย
“ก็จงใจไง โมโหไหมล่ะ?”
“นายต่างหากที่จงใจเพิ่มราคาเอง ทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเอาไว้ทำอะไร ก็ยังจะมาแย่งกับฉัน”
“อีกอย่าง”
“ขอเตือนอีกครั้ง”
“เสนอราคาในการประมูลแล้ว ห้ามกลับคำ”
สิ้นเสียง
นักสู้สองคนในชุดรัดกุมสีดำเดินมาหยุดตรงหน้าหม่าเสีย