สู่อวี้ไม่เลือก
จะเป็นโคลนเละหรือถ่านไหม้ก็ได้ ขอแค่ยังมีเนื้อเยื่อชีวภาพหลงเหลืออยู่ เขาก็เก็บเรียบไม่เหลือ
【เตาหลอมสลาย】ไม่เลือกกิน ต่อให้เหลือแค่กองเนื้อบด ก็ยังสกัดเอสเซนส์ออกมาได้
สะสมทีละนิด ย่อมกลายเป็นกองใหญ่
ตอนที่เขาคุ้ยซากสัตว์กลายพันธุ์ประเภทสัตว์ขาข้อซึ่งเหลือเพียงครึ่งท่อนขึ้นมาจากร่องตื้น ๆ เสียงโห่ร้องสังหารและเสียงปะทะกันก็ดังสนั่นมาจากที่ไกล ๆ อย่างกะทันหัน
มือของสู่อวี้ยังคงทำงานต่อไป
หลังจากซากสัตว์ขาข้อครึ่งท่อนหายไป เขาจึงเหยียบขอบร่องกระโดดขึ้นไปบนเสาปูนที่หักพัง แล้วมองไปยังสนามรบใจกลางที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร
ที่นั่นไม่ได้เปิดฉากเข่นฆ่าระยะประชิดกันตั้งแต่แรก
เพราะเหนือจุดศูนย์กลางของแรงระเบิด คลื่นความร้อนทำให้อากาศด้านบนบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ราวกับกำแพงไฟไร้รูปร่างที่ร้อนระอุ คอยกั้นมนุษย์กับฝูงสัตว์ร้ายซึ่งกรูกันเข้ามาอย่างบ้าคลั่งไว้
ทว่ากลิ่นเนื้อไหม้ฉุนแปลกประหลาด ซึ่งปะปนกับสสารพลังงานสูง กลับระเหยออกมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อถูกเร่งด้วยอุณหภูมิสูง
นี่คือการยื้อยุดมรณะ ซึ่งถูกอุณหภูมิรั้งคอเอาไว้
ทุกครั้งที่คลื่นความร้อนบิดเบี้ยวจางลง ดวงตาแดงก่ำเป็นเส้นเลือดฝอยคู่แล้วคู่เล่าที่อยู่รอบนอกก็จะจ้องเขม็งอย่างละโมบ พลางขยับเข้ามาอีกก้าว
รองเท้าบูตหนักอึ้งกับกรงเล็บหยาบกระด้างของสัตว์เหยียบลงบนดินไหม้เกรียมที่ยังไม่เย็นสนิท จนเกิดควันขาวฉุนกึกพวยพุ่งขึ้นมา ทว่าไม่มีทั้งคนและสัตว์ตัวไหนถอยกลับ
เมื่ออุณหภูมิลดลง วงล้อมของฝูงคนและฝูงสัตว์ก็ค่อย ๆ บีบเข้าหาภูเขาเนื้อไหม้เกรียมดำทะมึนลูกนั้นทีละเมตร ทีละเมตร