“เรื่องบนกำแพงเมืองวันนี้ เยี่ยนเหิงเล่าให้ฉันฟังคร่าว ๆ แล้ว”
“ลำบากคุณแล้ว!”
เขาเบี่ยงตัว ทำท่าเชื้อเชิญ
สู่อวี้ไม่เกรงใจ นั่งลงบนโซฟา
บนโต๊ะกลางมีชุดน้ำชาจัดเตรียมไว้แล้ว มีคนเข้ามาชงชา
มือไม้คล่องแคล่วและเบามาก ตอนเทน้ำชาลงถ้วย มีเพียงเสียงน้ำไหลแผ่วเบา
โจวไท่หยวนไม่ได้รีบร้อนพูดเรื่องสำคัญ
เขายกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงแล้วมองสู่อวี้
“โลกทุกวันนี้เป็นแบบนี้แล้ว สัญญาก็เป็นแค่กระดาษแผ่นหนึ่ง”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ
“ตัวหนังสือขาวดำขู่คนที่หิวจนคลั่งไม่ได้ และขวางคนที่คิดจะหักหลังไม่ได้เหมือนกัน”
โจวเยี่ยนเหิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าลง ไม่ได้แทรกขึ้นมา
โจวไท่หยวนพูดต่อ “ตระกูลโจวตอบแทนคนที่เห็นแวว ไม่ได้พึ่งกระดาษ แต่พึ่งความจริงใจและผลประโยชน์”
สู่อวี้ยกถ้วยชาขึ้นจิบ
กลิ่นชาหอมเข้ม เมื่อแตะลิ้นมีรสเผ็ดร้อนของอบเชยชัดเจน และทิ้งรสหวานละมุนไว้ในปาก
ชาเนื้อกุ้ยเหยียนเจิ้งเหยียนจากเขาอู่อี๋ซาน
ก่อนวันสิ้นโลก มันก็เป็นแค่ชาดี ๆ
แต่ตอนนี้ ในยามที่คนธรรมดาต้องต่อแถวถึงจะได้ดื่มน้ำร้อนสักอึก ชาถ้วยนี้ก็เป็นคำพูดในตัวมันเองแล้ว
สู่อวี้วางถ้วยลง ไม่ได้เป็นฝ่ายรับคำ
โจวไท่หยวนก็ไม่เร่งรัด พูดต่อไป
“ห่างจากที่นี่ 200 เมตร มีวิลล่าเดี่ยวว่างอยู่หลังหนึ่ง ตั้งแต่วันนี้คุณสู่อวี้เข้าไปพักได้เลย”
เขายกมือชี้ออกไปนอกหน้าต่าง
“รถส่วนตัว การจัดสรรเสบียง อาวุธและอุปกรณ์ เอกสารผ่านทาง ทุกอย่างจัดให้ในระดับสูงสุด คุณมีสิทธิ์จัดการได้เต็มที่”