จนกระทั่งจ้าวเหมิ่งพ่นลมหายใจหนัก ๆ ออกทางจมูก เสียงนั้นดังขึ้นอย่างผิดที่ผิดทางกลางลานที่ไม่มีใครปริปาก ราวกับไปกระตุกสวิตช์บางอย่างเข้า
เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากรอบทิศ
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเจือแดงของเหลียวฉงซานจับจ้องแผ่นหลังของสู่อวี้ ริมฝีปากเม้มแน่น เขาเปลี่ยนมือจับขวานหนักที่บิดเบี้ยวเล็กน้อย รอยฝ่ามือเปียกชื้นเป็นวงปรากฏอยู่บนด้ามขวาน
หลิวไห่ชวนกอดอกอีกครั้ง หนามกระดูกสีแดงคล้ำตรงต้นคอค่อย ๆ ลู่ลงทีละซี่
สวี่จิ้งซานเดินตามหลังสู่อวี้ แววตาสีอำพันอ่อนแทบปิดไม่มิด ริมฝีปากขยับอยู่หลายครั้ง สุดท้ายกลับหลุดออกมาได้แค่สองคำ
“โคตรเจ๋ง”
สู่อวี้ไม่สนใจเขา
ลู่เจิ้นซานเดินไปกลางลาน กวาดตามองเศษหินกับรอยแยกที่เกลื่อนพื้น
รวมถึงรถจี๊ปของตัวเองที่ถูกทับจนแบนและพังยับ สีหน้าเขายังคุมได้ดี มีเพียงหางตาขวาที่กระตุกแผ่วเบา
“หัวหน้าหน่วยที่สอง สู่อวี้”
น้ำเสียงของเขาเย็นขรึม ไร้ความรู้สึกขึ้นลง
“ใครยังมีข้อโต้แย้ง พูดออกมาตอนนี้”
ไม่มีใครคัดค้าน
นักวิวัฒนาการกว่ายี่สิบคนในที่นั้น ไม่มีใครเอ่ยปากแม้แต่คนเดียว
บางคนถึงกับก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว หลบสายตาของลู่เจิ้นซานที่กวาดมองมา
ลู่เจิ้นซานพยักหน้า แล้วกล่าวต่อ
“ตอนนี้แบ่งหน่วย”
“หน่วยที่หนึ่ง หัวหน้าหน่วยฉินหยวน สมาชิกตระกูลสวี่แห่งพันธมิตรการค้าสี่คน เจ้าหน้าที่จากที่ว่าการมณฑลห้าคน และสมาชิกตระกูลหลี่แห่งพันธมิตรการค้าสามคน”
เมื่อหลิวไห่ชวนได้ยินว่าตัวเองถูกจัดให้อยู่ใต้บังคับบัญชาของฉินหยวน คิ้วก็ขยับเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร