ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร บนหลังคารถจี๊ปก็ปรากฏร่างโจวเค่อที่ถือโทรโข่งขึ้นมาอีกครั้ง
“เห็นกันแล้วใช่ไหม? นี่คือจุดจบของคนที่ติดเชื้อ ‘สปอร์หนอน’”
“ตอนนี้ยังไม่มีวิธีรักษาการติดเชื้อปรสิตชนิดนี้! เมื่อติดเชื้อแล้ว ตายแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์! หลังตายยังแพร่สปอร์หนอน ทำให้เกิดการติดเชื้อซ้ำอีก!”
“นี่แหละเหตุผลที่ต้องกักกัน! ที่สำคัญ ตอนนี้เราพบการติดเชื้อมากกว่าหนึ่งชนิดแล้ว ปรสิตมรณะเท่าที่รู้จักมีมากกว่าสามชนิด แต่ละชนิดไม่มีทางรักษา!”
“ตอนนี้ยังมีใครไม่อยากเข้ารับการกักกันอีกไหม?”
ฝูงชนเงียบงันราวกับตายแล้ว
แสงจากไฟกำลังสูงไม่กี่ดวงของสถานีกักกันส่องไปได้เพียงรอบ ๆ หลายสิบเมตร พ้นจากนั้นไปก็เป็นความมืดที่ถูกอาคารร้างบดบังจนขาดวิ่น
ทุกคนจ้องมองคนข้างกายด้วยแววตาหวาดผวา ราวกับอีกฝ่ายอาจกลายเป็นระเบิดเดินได้ทุกเมื่อ
วินาทีต่อมา ทุกคนก็พากันกรูไปยังจุดกักกันอีกครั้งราวกับเสียสติ
คราวนี้ไม่มีใครบ่น ไม่มีใครเบียดเสียด ใบหน้าทุกคนฉายชัดด้วยความหวาดกลัว ต่างแย่งกันพิสูจน์ว่าตัวเอง “สะอาด”
แถวทั้ง 50 แถวเต็มแน่นในพริบตา แต่ละแถวยาวเหยียดเป็นหางว่าว
ระหว่างการตรวจ มีคนถูกกระชากออกจากแถวเป็นระยะ
บางคนถูกเครื่องมือตรวจพบความผิดปกติ บางคนถูกพบก้อนแข็งใต้ผิวหนังระหว่างตรวจร่างกาย
คนเหล่านี้ส่วนใหญ่ยังไม่แสดงอาการตอนถูกลากออกมา แม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าติดเชื้อแล้ว