หลายคนนั่งล้อมเตาย่าง พลางย่างพลางกิน ในครัวมีเพียงเสียงเคี้ยวกับเสียงถ่านแตกเปรี๊ยะเบา ๆ
เจียงมู่มู่นั่งอยู่ข้างสู่อวี้ คอยยื่นน้ำกับกระดาษทิชชูให้เป็นระยะ เธอก็กินไปด้วย เพียงแต่เคลื่อนไหวช้าลงมาก ความสนใจส่วนใหญ่จับจ้องอยู่กับอาการของสู่อวี้
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ทุกคนลงมือช่วยกัน เตาย่างขนาดใหญ่ ถ่านก็มีมากพอ จึงย่างไปกินไป
เนื้อระดับภัยพิบัติชิ้นใหญ่เท่าตู้แช่แข็งครึ่งตู้ ถูกหั่นเป็นแผ่นบาง ๆ จนเต็มโต๊ะเตรียมอาหาร สุดท้ายก็ย่างจนหมด
สู่อวี้ขยับความคิดเล็กน้อย เก็บเนื้อย่างทั้งหมดเข้าไปในพื้นที่มิติ
เนื้อสัตว์กลายพันธุ์สองร้อยจินที่เอาออกมาเมื่อเช้า เขาปล่อยให้พวกเขาย่างต่อจนสุกช้า ๆ แล้วเก็บเข้าตู้เย็น
เผื่อมีใครได้กลิ่นหอมประหลาดของเนื้อระดับภัยพิบัติแล้วตามมาถึง เนื้อสัตว์กลายพันธุ์ย่างพวกนี้ก็จะเป็นฉากบังหน้าที่ดีที่สุด
แม้ตอนนี้เขาจะไม่กลัวการเปิดเผยตัวแล้วก็ตาม
แต่ความระมัดระวัง ยิ่งมีมากก็ยิ่งดี
“พี่สู่”
หลินชิงลี่วางเนื้อชิ้นสุดท้ายในมือลงแล้วลุกขึ้น
วันนี้เธอสวมเสื้อกีฬารัดรูปแขนยาวสีดำ รูปร่างสูงโปร่งดูปราดเปรียวและเฉียบคมเป็นพิเศษใต้แสงไฟ
สีรอบนอกของดวงตาสีอำพันเข้มขึ้นกว่าเมื่อวานอีกชั้นหนึ่ง ภายในม่านตาเห็นจุดสีทองเล็ก ๆ จาง ๆ
“ฉันอยากสู้กับคุณสักรอบ”
สู่อวี้เงยหน้ามองเธอ
หลินชิงลี่สบตาเขา น้ำเสียงหนักแน่นจริงจังจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ
“หลังตื่นพลัง ฉันกินเนื้อพวกนี้ทุกวัน รู้สึกว่าร่างกายเปลี่ยนไปมากเกินไป”
“ตั้งแต่เช้านี้ ฉันรู้สึกว่าพละกำลังของตัวเอง…เริ่มควบคุมไม่อยู่”
เธอกำหมัดแน่น เสียงกระดูกเสียดสีกันดังกรอบแกรบขึ้นมาทันที
“ฉันต้องการคู่เทียบ จะได้รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในระดับไหน”
“สู้กับฉันเหรอ?” สู่อวี้กวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า