ขณะเดียวกัน ณ ฐานที่มั่นสถานีถนนหนานหู
รถบรรทุกทหารคันสุดท้ายแล่นคำรามจากไป
โจวรั่วหลานยืนอยู่หน้าสำนักงานตู้คอนเทนเนอร์ที่ดัดแปลงขึ้นชั่วคราว
แสงแดดแสบตา เธอหรี่ตามองรถบรรทุกทหารคันนั้นไม่วางตา จนเงารถขนาดมหึมาลับหายไปตรงสุดถนน จึงค่อย ๆ ถอนสายตากลับมา
“ไปกันหมดแล้วใช่ไหม?”
น้ำเสียงของเธอเย็นชาและหนักแน่น
ผู้ช่วยหญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังพยักหน้าแรง ๆ ก่อนรายงานอย่างรวดเร็ว
“คนของเสนาธิการเฉิงไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้วค่ะ กองพันเสริมกำลังของรองผู้บัญชาการทหารบกลู่เป็นชุดสุดท้าย เพิ่งออกไปทั้งหมดเมื่อครู่นี้เอง”
“แนวกั้นเขตหลักของสถานีก็รื้อออกแล้ว ทางเข้าใต้ดินกลับมาเปิดใช้งานได้ตามปกติค่ะ”
โจวรั่วหลานยกมือถอดแว่นกรอบทองไร้ขอบออกจากสันจมูก หยิบผ้าสักหลาดผืนหนึ่งมาเช็ดไอน้ำชื้นที่เกาะอยู่บนเลนส์อย่างแรง
อุณหภูมิด้านนอกยังคงสูงขึ้น ผนังเหล็กของตู้คอนเทนเนอร์ร้อนระอุจากแดดเผาจนเริ่มอุ่นมือ ยืนอยู่ตรงนี้ราวกับเข้าไปอยู่ในลังนึ่งที่กำลังเดือด
“แจ้งทุกคนในทีมวิศวกร ให้เข้าพื้นที่เดี๋ยวนี้ กลับไปทำงานก่อสร้างใต้ดินเต็มกำลัง”
เธอสวมแว่นกลับบนสันจมูก แววตาคมกริบ
โจวเยี่ยนเหิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ปาดเหงื่อร้อนผ่าวบนหน้าผาก คิ้วขมวดแน่น น้ำเสียงหนักอึ้ง
“พี่ จำเป็นต้องรีบขนาดนี้เลยเหรอ? ตอนนี้หิมะกับน้ำแข็งบนพื้นดินละลายไปเป็นบริเวณกว้าง น้ำท่วมขังใต้ดินยิ่งหนักกว่าเดิมอีก”
“เวลาไม่รอใครทั้งนั้น”
โจวรั่วหลานผลักประตูเหล็กหนาหนักของตู้คอนเทนเนอร์ แล้วก้าวออกไปกลางแดดแผดจ้า