พายุหิมะยังไม่หยุด หลี่อีอีคุกเข่าอยู่ข้างร่างไร้วิญญาณของแม่ เสียงสะอื้นอัดอั้นถูกลมหนาวพัดจนขาดห้วง
สู่อวี้ถือดาบใหญ่เดินไปหาน้องชาย คมดาบยังมีคราบเลือดสีแดงคล้ำที่หยดไม่หมด เขาถามเสียงต่ำว่า
“ข้างบนเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
สู่หางสูดหายใจลึก ก่อนจะรีบข่มอารมณ์แล้วพูดเสียงเบา
“พี่ครับ ตั้งแต่ตีสามตีสี่วันนี้ อาการของลุงหลี่ก็ไม่ค่อยปกติแล้ว... ตอนแรกมีไข้สูงขึ้น ๆ ลง ๆ ต่อมาเสียงก็เริ่มเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ”
“พี่มู่มู่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เลยให้พี่อีอีรีบไปตามจางซุ่น เพราะจางซุ่นไปอยู่กับตระกูลโจว อาจรู้ว่าพี่อยู่ที่ไหน”
เสียงของสู่หางเริ่มสั่น “แล้วเมื่อกี้พวกเราได้ยินเสียงข้าวของถูกทุบจากห้องข้าง ๆ ถึงได้รีบพุ่งไปดู”
“แต่ตอนนั้นลุงหลี่เปลี่ยนไปหมดแล้ว เสียสติไปโดยสิ้นเชิง พุ่งเข้าใส่หลี่อีอีกับป้าหลี่ทันที”
“ป้าหลี่ใช้ตัวเองขวางไว้สุดแรง ไม่อย่างนั้นพี่อีอีคง...”
“แล้วเสี่ยวเหยาเป็นคนยิงเหรอ?” แววตาสู่อวี้ไหววูบ
“ครับ”
สู่หางพยักหน้า แววตาซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย
“ตอนกลางวันเธออาการไม่ค่อยดี มือสั่นตลอด แต่ก็ยังยิงบีบให้ลุงหลี่ถอยไปที่หน้าต่าง แล้วเขาก็พุ่งชนหน้าต่างกระโดดออกมา”
สู่อวี้จับใจความสำคัญได้อย่างรวดเร็ว แววเย็นเยียบในดวงตาพลันเข้มขึ้น เขาขัดขึ้นว่า
“พวกนายได้ยินเสียงของถูกทุบถึงค่อยรีบไป? ตอนนั้นคนอื่นอยู่ที่ไหน?”
ริมฝีปากสู่หางขยับเล็กน้อย สีหน้ายิ่งดูย่ำแย่ลง