“ผมรู้สึกว่าในร่างกาย...มีบางอย่างกำลังแย่งพื้นที่กัน...”
เสียงของเขาขาดห้วง ฟันกระทบกันอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่ได้
“มีของอยู่หลายอย่าง...กำลังกระชากกระดูกผมออกไป...สมองเหมือนถูกยัดเข้าเครื่องปั่น จะระเบิดแล้ว...”
ความหวาดกลัวอันมหาศาลบดขยี้ชายร่างสูง 1.9 เมตรจนสิ้น เสียงของเขาแหบพร่าปนความเจ็บปวด
“ผมไม่อยากกลายเป็นตัวประหลาดแบบนั้น...พี่สู่...ถ้าผมคลุ้มคลั่ง ฆ่าผมเลย!”
สู่อวี้ก้าวเข้าไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งกดไหล่เขาไว้แน่น
ฝ่ามือร้อนระอุจนน่าตกใจ ราวกับภายในร่างกำลังเกิดปฏิกิริยาฟิชชันที่ควบคุมไม่ได้
“มองผม!” สู่อวี้จ้องดวงตาต่างจากคนธรรมดาที่ใกล้จะควบคุมไม่อยู่ของเขา น้ำเสียงหนักแน่นดุจหินผา
“ผ่อนคลายจิตใจ อย่าฝืนสู้กับพวกมัน! ผมมีวิธีดึงคุณกลับมา แต่คุณต้องเชื่อใจผมให้หมดใจ”
ลูกกระเดือกของจียวนอวิ่นเฮ่าขยับขึ้นลง ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องใบหน้าสงบนิ่งของสู่อวี้แน่น
“พี่สู่...ผมเชื่อพี่!”
สู่อวี้หยิบอุปกรณ์วางยาสลบและระงับประสาทออกมาจากพื้นที่อย่างรวดเร็ว มันเป็นหนึ่งในอุปกรณ์ปฐมพยาบาลที่เขานำออกมาจากโรงพยาบาลอำเภอไป๋สุ่ยเซี่ยน
ยาสีขาวขุ่นถูกฉีดเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ไม่ถึง 10 วินาที ดวงตาที่ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดของจียวนอวิ่นเฮ่าก็พร่าเลือนแล้วปิดลง ร่างใหญ่ที่เกร็งแน่นดุจคันธนูคลายยวบลงทีละน้อย ราวกับลูกโป่งที่ลมรั่ว ก่อนจะนอนหมดแรงอยู่บนแผ่นเตียง
“ผมต้องจัดการอย่างละเอียดตอนที่เขาหมดสติอย่างสมบูรณ์”
สู่อวี้ดึงเข็มฉีดยาออก ลุกขึ้นมองหลินชิงลี่ที่อยู่อีกฝั่ง น้ำเสียงหนักแน่นไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง