ชายชราสวมเสื้อคลุมสกปรกมอมแมมนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพง เบื้องหน้ามีกระดูกชิ้นใหญ่ที่มีเส้นเลือดติดอยู่หลายท่อนวางเรียงกัน
“มาดูเร็ว มาดูเร็ว นี่เป็นกระดูกสัตว์กลายพันธุ์เชียวนะ!”
พอเห็นสู่อวี้เดินเข้ามา ชายชราก็รีบร้องเรียกทันที
“เอากระดูกพวกนี้ไปบดเป็นผงชงน้ำดื่ม ช่วยบรรเทาความหิวได้ รับรองไม่หลอกเด็กหรือคนแก่!”
สู่อวี้ขมวดคิ้ว เหลือบมองอย่างเย็นชาแล้วไม่สนใจ
เขาเดินต่อไป
ชายหนุ่มร่างสูงผอมคนหนึ่งพิงกำแพงอยู่ มือกำถุงผ้าใบเล็กไว้
สายตาของเขาวอกแวกไม่หยุด กวาดมองผู้คนทุกคนในตรอก
เมื่อเห็นสู่อวี้เดินผ่าน เขาก็กดเสียงต่ำแล้วเอ่ยขึ้น
“พี่ชาย สนใจของดีสักหน่อยไหม?”
สู่อวี้ชะงักฝีเท้า
พอเห็นว่าเขาหยุด ชายหนุ่มร่างสูงผอมก็รีบขยับเข้ามาใกล้ เปิดถุงผ้าให้เห็นของข้างในเพียงนิดเดียว
ข้างในมีเนื้อสีแดงคล้ำขนาดเท่านิ้วโป้งอยู่หลายชิ้น ผิวมันวาวราวกับมีน้ำมันเคลือบ
“หัวใจสัตว์กลายพันธุ์ ของแท้แน่นอน กินแค่ชิ้นเดียวก็อิ่มไปสามวัน”
สู่อวี้จ้องเนื้อไม่กี่ชิ้นนั้น แววตาเย็นเยียบลงเล็กน้อย
หัวใจสัตว์กลายพันธุ์เป็นของดีจริง แต่ดูจากรูปร่างกับกลิ่นของเนื้อพวกนี้แล้ว ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนหัวใจสัตว์กลายพันธุ์สักนิด
กลับคล้ายกับเนื้อของพวก...
“เท่าไร?”
สู่อวี้ถามขึ้นเสียงเย็นกะทันหัน
ดวงตาของชายหนุ่มร่างสูงผอมเป็นประกาย เขาชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว
“บัตรปันส่วนอาหาร 30 ใบ หรือสิ่งของมูลค่าเท่ากัน”