“ส่งหนังสือแจ้งไปยังทุกขั้วอำนาจ”
ลู่เจิ้นซานเงยหน้าขึ้น กวาดตามองนายทหารหลายคนที่อยู่ในห้อง
“อ้างว่ากำแพงเมืองขาดกำลังสนับสนุนอย่างเร่งด่วน แล้วเรียกร้องให้แต่ละฝ่ายส่งทีมนักวิวัฒนาการชั้นยอดมาช่วยป้องกัน”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงต่ำลง แต่แข็งกร้าวจนไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
“ระบุชื่อเป็นพิเศษด้วย นักวิวัฒนาการระดับสูงที่ยืนยันตัวแล้วหลายคน จ้าวเหมิ่งกับสวี่จิ้งซานจากตระกูลโจว หลิวไห่ชวนกับหม่าเจวินจากตระกูลสวี่ แล้วก็...”
นิ้วของเขาเคาะลงบนชื่อหนึ่งในเอกสารสองครั้ง แรงจนเสียงดังชัด
“สู่อวี้”
“รับทราบ!”
นายทหารยศผู้พันยืนตัวตรงทำความเคารพ ทว่าความลังเลวูบหนึ่งก็ฉายผ่านใบหน้า
“รองผู้บัญชาการ ลู่ครับ เรื่องสู่อวี้...ตระกูลโจวจะไม่พอใจหรือครับ?”
ลู่เจิ้นซานแค่นเสียงเย็นชา
เขาฟาดรายชื่อบนโต๊ะดังเพี๊ยะ
“ตระกูลโจว? พวกนั้นมีสิทธิ์อะไรมาแสดงความเห็น ระวังจุดยืนของตัวเองไว้ ผู้พัน!”
แผ่นหลังของนายทหารยศผู้พันแข็งทื่อ เหงื่อเม็ดหนึ่งไหลลงจากหน้าผาก
“ครับ”
เขาปิดแฟ้มเอกสารแล้วโยนกลับเข้าไปในลิ้นชัก
ลู่เจิ้นซานเดินไปที่หน้าต่าง ประสานมือไว้ด้านหลัง
นอกหน้าต่าง แนวกำแพงเมืองสะท้อนแสงแดดจัดจนขาวจ้า ไกลออกไปบนเส้นขอบฟ้ามีเงาทะมึนกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวคืบคลาน
นี่แหละแผนการที่เปิดเผยตรง ๆ
ในเมื่อยังหยั่งเชิงอีกฝ่ายไม่ออก ก็ส่งมังกรข้ามแม่น้ำที่อันตรายที่สุดตัวนี้ขึ้นไปบนกำแพงเมืองเสียเลย
โยนเข้าไปในสนามบดเนื้อ ให้อยู่ใต้สายตา และให้อยู่ในระยะยิงของปืนใหญ่หลายร้อยกระบอกกับปืนนับหมื่นกระบอก จะได้เห็นไพ่ตายและจุดยืนที่แท้จริงของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน