(เพิ่มภาพประกอบอีกเล็กน้อย ตรวจดูได้ในบทเหล่านี้: 144, 149, 150, 152, 153, 155, 157, 160, 161, 163, 165, 166, 167, 171, 174, 175, 179, 183, 191)
(ผู้เขียนทุ่มเทเขียนหนังสือเล่มนี้อย่างยากลำบาก แต่ผลตอบรับก็ยังไม่ค่อยดีนัก ขอหน้าด้านขอรับเงินสนับสนุนจากนักอ่านสุดหล่อทุกท่านสักหน่อย ขอบคุณครับ!)
สู่อวี้ใช้ส้อมจิ้มเนื้อชิ้นหนาขึ้นมา ยัดเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ
ความร้อนคุ้นเคยไหลลงมาตามหลอดอาหารสู่ช่องท้อง เซลล์ในร่างกายกระโดดโลดเต้นขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับสู่สภาวะปกติ
ระดับการแสดงออก 56.7% วางอยู่ตรงนั้น หลังทะลวงถึงขั้นหนึ่งแล้ว เนื้อชิ้นนี้ย่อมไม่ส่งผลต่อเขาได้ดีเหมือนแต่ก่อน
แต่สำหรับคนอื่นที่ยังทะลวงไม่ถึงขั้นหนึ่งนั้นย่อมต่างออกไป
เจียงมู่มู่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของเขา ค่อย ๆ กัดเนื้อทีละนิด แก้มพองขึ้นเล็กน้อย ตั้งใจกินอย่างจริงจัง
ลึกลงไปในดวงตาของเธอ แสงสีเงินขาววูบไหวติด ๆ ดับ ๆ ท่ามกลางแสงสลัวของยามบ่าย ราวกับสิ่งมีชีวิตที่กำลังว่ายอยู่ใต้ผิวน้ำ
จียวนอวิ่นเหยานั่งกินอาหารเงียบ ๆ อยู่ตรงมุมห้อง กินไม่เร็ว แต่เคี้ยวเนื้อแต่ละชิ้นจนละเอียด
ตรงขอบดวงตาสองสีฟ้าสลับเขียวของเธอ ลวดลายสีแดงเพลิงเข้มขึ้นกว่าเมื่อวานอีกหนึ่งระดับ แทบจะล้นพ้นขอบม่านตา
สู่อวี้สังเกตเห็นว่าวันนี้ทั้งสองคนกินมากกว่าปกติเกือบเท่าตัว
ไม่ใช่การกินมูมมาม แต่เป็นร่างกายที่เรียกร้องอาหารตามสัญชาตญาณ
มื้อกลางวันดำเนินไปเกือบหนึ่งชั่วโมง
สู่อวี้กินเนื้อไปคนเดียวเกือบ 2 กิโลกรัม ส่วนคนอื่น ๆ ก็กินได้มากจนน่าตกใจไม่แพ้กัน
มีเพียงเย่ชุนเหมย์ที่กินไปไม่กี่ชิ้นก็วางตะเกียบลง