(บทที่ 69 เมื่อวานลงผิด ตอนนี้แก้ไขแล้ว)
(ฉันจะบ้าตาย เมื่อวานระบบหลังบ้านของฟานเฉียมีปัญหา ไม่ทันสังเกตว่าบทนี้ก็รวนเหมือนกัน ตอนนี้แก้ไขแล้ว)
——————
ตัดภาพกลับมาที่โถงใหญ่
สู่อวี้กำลังจะเรียกให้พวกเธอเข้าไปในห้องประชุมก่อน จู่ ๆ ก็เอียงศีรษะเล็กน้อย
หลังวิวัฒนาการ ประสาทการได้ยินของเขาไวขึ้นกว่าก่อนหลายระดับ
ท่ามกลางเสียงรบกวนจากสายลมที่คนทั่วไปได้ยินเป็นเพียงเสียงพร่า เขาแยกเสียงหนึ่งซึ่งไม่ใช่เสียงลมออกมาได้อย่างชัดเจน
เสียงเครื่องยนต์
ไม่ใช่เสียงหึ่งราบเรียบของรถเก๋ง แต่เป็นเสียงคำรามกระด้างของเครื่องยนต์ดีเซล
และกำลังใกล้เข้ามา
“มีอะไรบางอย่าง!” เขาหันไปทางช่องประตู
มือที่สู่หางกำลังถูไปมาชะงักลงทันที “พี่ เกิดอะไรขึ้น...”
เสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้นอย่างรวดเร็ว รถตู้ขนาดเล็กที่ดัดแปลงมาแล้วคันหนึ่งพุ่งทะลุช่องประตูเข้ามา
กระจกรถเชื่อมตะแกรงเหล็กปิดไว้ กันชนหน้าถูกดัดแปลงเป็นคานกันกระแทกขนาดใหญ่ มีคราบสีคล้ำแห้งกรังติดอยู่
รถจอดสนิทตรงกลางโถงค่อนไปทางซ้าย
ห่างจากรถของสู่อวี้ราวสิบกว่าเมตร มีเพียงเสาค้ำอาคารขนาดใหญ่ไม่กี่ต้นคั่นกลาง
ไฟสูงจากรถตู้ส่องตรงเข้ามาในโถง แสงขาวซีดจ้าทำให้บริเวณด้านหน้าปรากฏชัดทุกซอกมุม
สู่อวี้หรี่ตาลงชั่วขณะเมื่อถูกแสงจ้า
เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวทันที บังเจียงมู่มู่กับเย่ชุนเหมย์ไว้ด้านหลัง
จากนั้นประตูตู้ท้ายรถก็ถูกผลักเปิดจากด้านในอย่างแรง “โครม!” กระแทกเข้ากับตัวรถ
คนกว่าสิบคนทยอยกระโดดลงมา รองเท้ากระทบเศษปูนบนพื้น ส่งเสียงอึกทึกระคนกัน