「ถอนกำลังออกจากแอ่งต่ำ เข้ามารวมกลุ่มกับผม!」
สู่อวี้คำรามต่ำ เสียงทุ้มอู้อี้ลอดผ่านหน้ากากเกราะหนัก กระจายไปทั่วพื้นที่
สิ้นเสียงพอดี พงหญ้าสองฝั่งของแอ่งต่ำก็แตกกระจาย
ร่างเตี้ยล่ำสีเทาอมเขียวสิบกว่าร่างพุ่งออกมาจากกอหญ้า ขาหน้าค้ำพื้น ขาหลังดีดตัวทะยาน พาคราบเมือกเหนียวกับเศษหญ้าติดมาด้วย ก่อนตรงเข้าใส่แนวรอบนอกของทีม
พวกมันตัวใหญ่พอ ๆ กับสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟโตเต็มวัย มีจำนวนมากกว่า 30 ตัว ไกลออกไปคลื่นหญ้ายังคงพลิ้วไหว เงาดำทะมึนซ้อนทับกันเป็นชั้น
จ้าวเหมิ่งยกขวานพุ่งเข้ารับมือ
ขวานศึกฟาดลงมา สัตว์สี่ขาตัวที่อยู่หน้าสุดถูกคมขวานผ่าแยกตั้งแต่กลางอก ร่างสองซีกกระแทกพื้นคนละด้าน เครื่องในไหลเกลื่อน
หวังเถี่ยเซิงกวัดแกว่งมีดพร้าโลหะผสม เขี้ยวกระดูกที่งอนออกมาสองซี่กระแทกเกราะแขนเหล็กกล้าอย่างแรง ประกายไฟกระเด็นวาบ
เขาฟันคอตัวหนึ่งขาด ส่วนอีกตัวถูกเหยียบไว้ใต้พื้นรองเท้าบูต กระดูกสันหลังหักละเอียด
ซุนเชียนยกโล่ดันไปข้างหน้า สัตว์กลายพันธุ์สามตัวพุ่งชนหน้าโล่ เสียงกระดูกแตกทึบ ๆ ดังลอดออกมา
จ้าวขุยสอดเข้าจากด้านข้าง รองเท้าบูตศึกโลหะผสมเตะกระหน่ำ ทุกครั้งที่เท้ากระทบก็พาเศษเนื้อกับกระดูกปลิวว่อน
สัตว์กลายพันธุ์บกขั้นศูนย์ แม้ตัวเดียวจะไม่ใช่ภัยคุกคาม
แต่ในความหนาแน่นระดับนี้ ขอแค่ระวังสักหน่อย ที่จริงก็ยังรับมือไหว
ถึงอย่างไร คนที่อยู่ตรงนี้ก็เป็นนักวิวัฒนาการขั้นหนึ่งตั้งสิบกว่าคน
แต่ตอนนี้ ภัยคุกคามไม่ได้มาจากพื้นดินอย่างเดียว
สู่อวี้ยังไม่ได้สนใจพวกที่อยู่บนพื้น ในเวลานี้ความสนใจทั้งหมดของเขาจับอยู่บนท้องฟ้า