สวี่จิ้งซานจ้องทิศทางที่มันหายไปอยู่สองวินาที ก่อนพึมพำเสียงเบา
“ถ้าเจ้าตัวนี้กินเข้าไปอีกสักสองสามคำ คงกลายเป็นขั้นหนึ่งได้เลยมั้ง?”
สู่อวี้ไม่ได้ตอบ
แต่เขารู้ว่าสวี่จิ้งซานพูดถูก
ซากสัตว์ที่ถูกยิงร่วงด้วยอานุภาพจากกำแพงเมืองในเขตดินแตกระแหงนอกเมืองแห่งนี้ คืออาหารชั้นดีของสิ่งมีชีวิตขั้นศูนย์
ฆ่าเท่าไรก็ไม่หมด เก็บกวาดอย่างไรก็ไม่เกลี้ยง
ซากทุกตัวที่ไม่ได้เก็บกู้ทันท่วงที ล้วนกลายเป็นอาหารเลี้ยงดูสิ่งมีชีวิตรุ่นต่อไปที่แข็งแกร่งกว่าเดิม
กองทัพส่งพวกเขาออกมาเก็บซากศพ บางทีอาจไม่ได้ต้องการแค่เนื้อสัตว์
ซากสัตว์ตัวที่สี่ถูกชำแหละและขนย้ายเสร็จเรียบร้อย
ทีมมาถึงซากอาคารห่างจากกำแพงเมืองราว 700 เมตร สู่อวี้ยกมือส่งสัญญาณให้หยุดพักอยู่กับที่
จ้าวขุยนั่งอยู่บนกำแพงที่พังทลาย ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อพลางมองไปทางพงหญ้า
“แถวนี้อย่างกับตลาดสด มีแต่พวกที่แย่งกันกินเต็มไปหมด”
หวังเถี่ยเซิงพาดมีดพร้าโลหะผสมไว้บนบ่า น้ำเสียงห้าวราวกับกำลังตะโกนออกคำสั่ง
“มีแค่นี้เองเหรอ? ไม่ต่างอะไรกับฟันตอไม้เลยสักนิด”
“นั่นสิ”
ซุนเชียนยิ้มกว้างบนใบหน้ากลมอวบ วางโล่ในมือลงแล้วทุบสีข้างอันหนาของตัวเอง
“พุ่งเข้ามาก็ตาย ไม่มีโอกาสได้สู้กลับด้วยซ้ำ”
จ้าวขุยกระโดดขึ้นไปบนแท่งปูนแตก มองแนวพืชสีเขียวเข้มที่อยู่ห่างออกไป 5 กิโลเมตร ก่อนหันกลับมา
“ดูท่าถ้าไม่เข้าไปในคลื่นสีเขียว ข้างนอกนี่ก็ไม่มีอะไรเท่าไร ไม่เหมือนที่คิดไว้ก่อนหน้านี้เลย”
หวังเถี่ยเซิงรับคำ พลางใช้สันมีดพร้าตบแขนท่อนล่างที่ปกคลุมด้วยเนื้อแข็งสีน้ำตาลเทาของตัวเอง