ยังไม่ทันที่เขาจะระบุแหล่งที่มาได้
ฝูงชนที่อยู่ไกลออกไปก็พลันเกิดความโกลาหลระลอกใหญ่ เสียงร้องแตกตื่นดังก้อง
“เร็ว! รีบถอยออกไป! เขา... เขาผิดปกติ!”
“ช่วยด้วย!!”
ร่างของสู่อวี้แข็งค้าง เขาเงยหน้ามองไปทันที
ห่างออกไปประมาณ 30 เมตร ตรงหน้าจุดตรวจคัดกรองชั่วคราวที่เพิ่งตั้งขึ้น ความวุ่นวายในแถวยาวเหยียดกำลังแผ่ขยายเป็นวงกว้าง
ชายวัยกลางคนร่างกำยำคนหนึ่งล้มลงกับพื้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งร่างกระตุกอย่างรุนแรงราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
ใต้ผิวหนังบริเวณลำคอและใบหน้าของเขามีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
เพียงไม่กี่วินาที สิ่งที่ดิ้นอยู่ใต้ผิวหนังก็พองนูนขึ้นเป็นก้อนแข็งสีม่วงดำขนาดเท่ากำปั้นหลายก้อน
ก้อนบวมเหล่านั้นยังเต้นเป็นจังหวะ ราวกับหัวใจผิดรูปหลายดวง!
“พี่! ผู้ชายคนนั้น...” น้ำเสียงของสู่หางพลันเปลี่ยนไป
“ฮึก... ฮึก...”
ชายคนนั้นเปล่งเสียงเป็นคำไม่ได้ ลำคอส่งเสียงคำรามคล้ายสัตว์ป่า ลูกตาของเขาถลนออกมาให้เห็นชัดขึ้นเรื่อย ๆ เส้นเลือดฝอยแดงก่ำแผ่กระจายทั่วตาขาวราวใยแมงมุม
ต่อหน้าสายตาหวาดผวาของผู้คนรอบข้าง
ลูกตาข้างหนึ่งของเขาระเบิดออกมาเสียงดังปัง ราวกับมะเขือเทศถูกบีบจนแตก!
หมอกหนาสีเขียวคล้ำพุ่งกระฉูดออกจากเบ้าตาที่ระเบิด รวมถึงปากและจมูกของเขา!
ขนทั่วร่างของสู่อวี้ลุกชัน เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวแทบจะโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับเอื้อมมือคว้าข้อมือของเจียงมู่มู่ไว้
กลุ่มหมอกสีเขียวแผ่กระจายอย่างรวดเร็วในอากาศ มองเห็นได้ชัดว่าภายในมีเส้นเล็กยิ่งกว่าเส้นผมจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังดิ้นขยุกขยิก!