“ที่นี่คือห้องสื่อสารของสถาบันวิจัยชีววิทยากลางแห่งกั๋วฝู่”
ท่ามกลางเสียงซ่ารบกวน มีเสียงผู้หญิงที่ฟังดูเป็นทางการดังแทรกขึ้นมา
“สถาบันวิจัยชีววิทยาเมืองซิงเฉิง ผมเฉาจิ้นปัง หัวหน้ากลุ่มสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ขอใช้สายด่วนฉุกเฉิน ต่อสายถึงผู้อำนวยการหลิวจิ้นตงด้วยครับ”
“กรุณารอสักครู่ค่ะ” เสียงสับเปลี่ยนสายดังถี่ขึ้นภายในระบบ เสียงกระแสไฟฟ้ารบกวนปะทุเป็นระลอก กระแทกโสตประสาทไม่หยุด
หลังรอคอยอยู่นาน เสียงชายวัยกลางคนที่คุ้นเคยก็ดังลอดเข้ามาในหูโทรศัพท์
“เหล่าเฉา ทางนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“เหล่าหลิว ผมขอพูดสั้น ๆ” เสียงของเฉาจิ้นปังแหบแห้ง เขาเข้าประเด็นทันที
“พบกลุ่มสิ่งมีชีวิตขาปล้องปริศนาขนาดใหญ่ใต้สถานีรถไฟใต้ดินถนนหนานหู เมืองซิงเฉิง พวกมันมีลักษณะทางกายภาพเป็นแบบเดียวกันอย่างมาก และมีการแบ่งหน้าที่ทางสังคม”
“เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้นายบอกว่ารูปร่างเหมือนกันงั้นเหรอ?”
“เหมือนกันทุกประการ ลวดลายกระดองนอก สัดส่วนความยาวของขาปล้อง และโครงสร้างปากของตัวอย่างในชุดเดียวกัน ต่างกันไม่เกิน 3 เปอร์เซ็นต์”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
หลายวินาทีต่อมา เหล่าหลิวตอบเสียงเคร่งขรึม “นี่ขัดกับแบบจำลองการกลายพันธุ์ที่เรารู้จักอยู่ในปัจจุบันโดยสิ้นเชิง”
“เพราะอย่างนั้นผมถึงโทรมา”
เฉาจิ้นปังกำหูโทรศัพท์แน่น ปลายนิ้วกดลงบนตัวเครื่องโลหะจนมีเหงื่อบาง ๆ ซึมออกมา
“ที่สำคัญกว่านั้น เมื่อวานผมยื่นรายงานเตือนไปยังกองบัญชาการเมืองซิงเฉิงแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ ฝ่ายทหารยังไม่ได้ดำเนินการใด ๆ โดยตรง”