ข้อนิ้วออกแรงกดลงเล็กน้อย ปลายปากกาทิ่มทะลุกระดาษหยาบ หมึกสีแดงเข้มซึมแผ่เป็นวง
ข้างเครื่องหมายสีแดงของเมืองซิงเฉิง มีวงกลมเก่าอีกวงอยู่ชิดกัน รอยทั้งสองทับซ้อนและไขว้กัน
เสียงชราดังมาจากหูโทรศัพท์ แฝงความเหนื่อยล้าอย่างหนัก
“เสี่ยวไป๋ มีความเปลี่ยนแปลงอะไรอีก?”
“ท่านครับ เราพบต้นตอแห่งใหม่แล้ว”
ศาสตราจารย์ไป๋ตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ปลายปากกากดลงบนพิกัดบนแผนที่อย่างแรง
“เมืองซิงเฉิง ถ้ำใต้ดินใต้สถานีรถไฟใต้ดิน ถ้าคำบอกเล่าของพวกเขาไม่คลาดเคลื่อน ผมประเมินว่ามีโอกาสถูกต้องเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์”
ปลายสายเงียบงันไปในห้วงคิดนานถึง 10 วินาที
เมื่อเสียงชราดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงก็หนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม ราวกับแบกรับภาระหนักอึ้ง
“นี่เป็นแห่งที่แปดแล้ว”
“ใช่ครับ” ศาสตราจารย์ไป๋โยนปากกาแดงลงบนโต๊ะ “ยิ่งไปกว่านั้น จากข้อมูลที่ได้รับ ที่เกิดเหตุมีจุดบัญชาการของฝูงแมลงอยู่ชัดเจน”
“ถ้ามีจุดบัญชาการ ก็แปลว่ามีผู้พิทักษ์ขั้นสูง ถ้ามีผู้พิทักษ์ขั้นสูง ก็มีโอกาสสูงว่าจะมีรอยแยกที่เสถียรและวัตถุวิญญาณพิเศษ”
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อย
“แต่มีเรื่องผิดปกติอย่างยิ่งอยู่ตรงนี้ กองทัพเมืองซิงเฉิงกลับปล่อยเรื่องนี้ไว้โดยไม่จัดการเลย”
“รายงานจากสถาบันวิจัยเมืองซิงเฉิงระบุว่า เป็นทีมสำรวจเอกชนในพื้นที่ลงไปใต้ดิน และกำจัดรังไปแล้วกว่าครึ่ง”
“นั่นหมายความว่า ผู้เฝ้าประตูขั้นสูงที่คอยบัญชาการ มีโอกาสสูงมากที่จะถูกนักวิวัฒนาการเอกชนสังหารคาที่”
“แต่ในเอกสารที่พวกเขารายงานมา กลับไม่ได้กล่าวถึงรอยแยกมิติ อีกทั้งยังไม่พบร่องรอยของวัตถุวิญญาณแม้แต่น้อย”