เจียงมู่มู่ฝืนเงยหน้าขึ้น เส้นผมเปียกชื้นสองสามปอยแนบอยู่ข้างแก้ม แต่ดวงตาดำขลับคู่นั้นกลับคืนสู่ความแจ่มใสแล้ว
เธอคลายมือที่กำแขนท่อนล่างของสู่อวี้ไว้ ก่อนก้มมองรอยเล็บที่ฝากไว้บนแขนตนเอง ใบหูพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ
“พี่ยู... เจ็บไหมคะที่หนูบีบแขน?”
สู่อวี้เผยรอยยิ้มจาง ๆ แล้วหยิบเนื้อสัตว์พลังงานสูงออกมา
“แรงแค่นี้เหมือนเกาให้คันนิดเดียว กินนี่ก่อน เติมพลังสักหน่อย”
เจียงมู่มู่ประคองเนื้อสุกที่ยังมีกลิ่นคาวอยู่ด้วยสองมือ แล้วฉีกกัดคำโตอย่างไม่สนภาพลักษณ์ เพียงไม่กี่คำก็กลืนลงท้องจนหมดเกลี้ยง
พลังงานไหลลงท้อง สีหน้าของเธอก็กลับมามีเลือดฝาดขึ้นทันที
สู่อวี้ใช้ความคิดนำทาง พาเธอกลับมายังห้องนอนในโลกจริง
“ออกไปสูดอากาศข้างนอกก่อน ให้สู่หางเข้ามา”
เจียงมู่มู่เม้มปากยิ้ม รอยยิ้มนั้นแฝงความโล่งใจและอิ่มเอม ราวกับได้รับคำยืนยันในบางสิ่งแล้ว
สู่อวี้เปิดประตูห้องนอนกลับไปยังห้องนั่งเล่น แล้วกวักมือเรียกสู่หาง
“ถึงตานายแล้ว เข้ามา”
สู่หางลุกพรวดขึ้น ยืดเส้นยืดสายก่อนเดินตามสู่อวี้เข้าห้องนอน พอเข้ามาก็หันมองไปทั่วห้อง
“พี่ ต้องทำยังไง? ต้องปิดตาด้วยไหม? ผม...”
“ผ่อนคลาย แล้วนึกภาพว่าตัวเองกำลังนอนหลับสบายอยู่ใต้ผ้าห่ม”
สู่หางพยายามผ่อนคลายหัวไหล่ แต่ลูกตายังกลอกไปมาอย่างอยู่ไม่สุข
ลมหายใจของเขาเร็วขึ้นเล็กน้อย ร่างทั้งร่างตกอยู่ในสภาวะตื่นเต้นสุดขีดปนกับความประหม่า