ข้อมูลบนม่านแสงกลับคืนสู่ความสงบ กระแสความร้อนคลุ้มคลั่งในร่างเจียงอวิ่นเหยาสงบลงอย่างสมบูรณ์ในที่สุด
สู่อวี้รวบรวมจิตกลับมาเล็กน้อย แล้วส่งเธอกลับไปยังห้องนอนในโลกความจริง
ตรงขอบเตียง ขาทั้งสองข้างของเจียงอวิ่นเหยาไร้เรี่ยวแรง ร่างทั้งร่างอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนสู่อวี้ เรือนร่างบอบบางยังสั่นระริกอย่างแผ่วเบา บนหน้าผากมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดพราว
มือทั้งสองข้างของเธอกำชายเสื้อสู่อวี้ไว้โดยไม่รู้ตัว นิ้วทั้งสิบจิกผ้าแน่น ราวกับกำลังคว้าขอนไม้เพียงท่อนเดียวท่ามกลางคลื่นโหมกระหน่ำ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อย
ใต้ผ้าปิดตา ขนตายาวของเธอยังคงสั่นระริกอย่างรุนแรง
“จบแล้ว” สู่อวี้ปลอบเสียงเบา
เมื่อได้ยินน้ำเสียงคุ้นเคย แผ่นหลังที่เกร็งตึงของเจียงอวิ่นเหยาสั่นขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนคลายลงทีละน้อย นิ้วทั้งสิบที่กำชายเสื้อไว้จึงค่อย ๆ คลายแรงและปล่อยมือ
“พี่สู่... เมื่อกี้ฉัน... เหมือนฝันว่าร้อนมาก ๆ เลยค่ะ”
เสียงของเธอเบาและแหบพร่า เจือความอ่อนแรงบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
สู่อวี้ยื่นมือไปแก้ผ้าปิดตาที่ด้านหลังศีรษะให้เธอ
ชั่วขณะที่แสงสว่างสาดเข้ามาในดวงตา รูม่านตาของเจียงอวิ่นเหยาหดวูบ
ดวงตาสองสีที่ผสานสีน้ำเงินกับสีเขียว ซึ่งสะดุดตาอยู่แล้ว บัดนี้กลับลึกล้ำราวห้วงเหว ขอบดวงตายังปรากฏประกายสีแดงเพลิงจาง ๆ เพิ่มขึ้นมารอบหนึ่ง
แทบมองไม่เห็น แต่สู่อวี้อยู่ใกล้พอ จึงสังเกตได้อย่างชัดเจน
เขาหยิบเนื้อแรดยักษ์ย่างที่หั่นเตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาชิ้นหนึ่ง แล้วยื่นให้เธอ